عصر انتظار
متن برنامه ی درس هایی از قرآن کریم حجت الاسلام قرائتی؛ تاریخ پخش :: ۱۳۶۸/۱/۳
بسم الله الرحمن الرحیم
بعد از تبریک سال نو به همه بینندگان عزیز بخصوص خانواده‌های شهدا، تولد امام زمان(ع) را هم تبریک می‌گوییم. سال مبارکی است. چون با تولد امام زمان آغاز شده است. من هم یک بحث جالبی را انتخاب کرده‌ام. قرآن می‌فرماید: «قُلْ کُلٌّ مُتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوا فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحَابُ الصِّرَاطِ السَّوِیِّ وَمَنْ اهْتَدَى»(طه/۱۳۵) هرکسی انتظاری دارد. یکی در انتظار جایزه است. مدالی بگیرد. درجه‌ای بگیرد. داماد بشود. قسطش تمام بشود. بالاخره هرکسی در زندگی مادی انتظار و امیدی دارد و زندگی به این امیدها است. اگر چراغ امید خاموش بشود دیگر کسی دنبال کاری نمی‌رود. منتهی ببینیم چه انتظاری ارزش دارد؟ فرد فرد امید دارند. اما روشن فکر کسی است که در انتظار صلح جهانی باشد و برای همه مردم فکر کند. اگر خواستید ببینید فردی چقدر ارزش دارد؟ ببینید آرزویش چیست؟ آرزوی بچه آدامس است. هرچه روح بزرگتر شود امیدهای او هم بزرگتر می‌شود. بزرگترین افراد کسانی هستند که در انتظار حضرت مهدی(ع) باشند. چون انتظار حضرت یعنی امید جهانی! خیر جهانی! عدالت جهانی! امنیت جهانی! امل کسی است که وقتی به او می‌گویند: آرزویت چیست؟ می‌گوید: این خانه گران شود. طلا گران شود. یعنی هرچه آرزو کوچکتر باشد شخص کوچکتر است و هرچه آرزو بزرگتر باشد شخص بزرگتر است. انتظار رمز این است که هرکس چقدر فکر دارد؟ او فریاد رس است. حضرت نامه‌ای به شیخ مفید نوشته است. در نامه نوشته است ما به شماها توجه داریم. « و لا ناسین لذکرکم» من که مهدی هستم شما را از یاد نمی‌برم. «ولولا ذالک بکم الهوی و سلکم الاعداء» اگر نبود که من گاهی مواظب شما هستم دشمن‌ها شما را قورت می‌دادند. دوم اینکه انتقام می‌گیرد. در شبی که پیغمبر به معراج رفت خداوند به پیغمبر فرمود: تو نسلی داری که «به انتقم به اعدائی و هو راحه لاولیائی و یشفع قلوب شیعتک من الظالمین و الجاهلین» مهدی اسمش است که من بخاطر آن مهدی به حساب دشمن هایم می‌رسم. مهدی بین دلها را الفت می‌دهد. «یألف بین القلوب المختلفه» قلوبی که با هم اختلاف دارد. مهدی عامل وحدت می‌شود. در نامه‌ای ایشان نوشته است که شک شما در رهبری من را رنج می‌دهد. امام صادق(ع) می‌فرماید: من شما را بیشتر از خودتان دوست دارم. امام کاظم(ع) در تشیع جنازه زن مومنه‌ای شرکت کرد و گفت: ما وظیفه‌مان است که به تشیع جنازه شما بیاییم. خیال نکنید ما شما را فراموش می‌کنیم. زنده و مرده شما را زیر نظر داریم. روایاتی داریم که هر هفته حضرت مهدی کارهای ما را می‌بیند. امام باقر(ع) فرمود: امام زمان که بیاید دست به یک کارهای تازه‌ای خواهد زد. «و کتاب الجدید» کتاب جدیدی می‌آورد. منتهی همین کتاب است. ولی چون به آیات آن عمل نشده است وقتی امام بیاید و کتاب قرآن را بخواند مردم می‌گویند: ما تا حالا چنین دینی سراغ نداشته‌ایم. در روایت داریم امام زمان(ع) کارهایی می‌کند که بعضی از مذهبی‌ها هم ناراحت می‌شوند. در بعضی از روایات داریم که از مسجدها می‌آیند و می‌گویند: برویم امام زمان را بکشیم. چون این آمده بساط ما را به هم زده است. الان ممکن است یک عده از آنها پیدا بشود. الان در یک جایی که یک مشت مذهبی سنتی پیدا می‌شوند که اگر حرف حقی بخلاف آداب پدران آنها بزنی زیر بار نمی‌روند. آیت الله بروجردی به بعضی از مذهبی‌های یک شهری گفته بود: شما چنین کنید. گفته بودند: شما مرجع تقلید هستی. سالی ۳۶۴ روز برای شماست. در روز عاشورا اختیار با ما است. یک روز هم تو از ما تقلید کن. بقیه‌اش را هم ما تقلید می‌کنیم. «بامر جدید و کتاب جدید و قضائاً جدید» این متن حدیث است. حرف‌هایی که امام زمان بیاورد برای بعضی‌ها تازگی دارد. وحشت نکنید. در تفسیر «وَیُحْیِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا»(روم/۱۹) امام می‌فرماید: بهار مهدی که آمد زمین با عدل زنده می‌شود. نه زمین با چمن زنده می‌شود. زنده شدن با گل و گیاه این زنده شدن طبیعی است. یک زنده شدن سیاسی هست که با عدالت زمین زنده می‌شود.
امام باقر(ع) فرمود: «اذا قام قائم آل محمد ضرب. . . . و یعلم الناس القرآن» امام زمان که بیاید خیمه می‌زند. ده نفر، ده نفر می‌گوید: زیر این خیمه بروید و به همه می‌گوید که باید قرآن یاد بگیرید. به آموزش اهمیت می‌دهد. آموزش اصل است. این هم آموزش دین است. در سراسر جهان صدای توحید بلند می‌شود. ما چندین امتیاز داریم که هیچ جای دنیا کسی آنرا ندارد و بعضی چیزها را هم دیگران دارند که ما نداریم. یکی از آنها نماز اول وقت است که دیگران از ما جلوتر هستند. نماز اول وقت حجاز از ما جلوتر است. اذان صبح پاکستان از ما جلوتر است. من پاکستان بودم. تمام خانه‌ها اذان صبح می‌گفتند. چنان اذان در شهر پیچید مثل اینکه همه خانه‌ها دارند اذان می‌گویند. ولی ما الان در شهرهای خودمان اگر از این پیرمردهای قدیم کسی باشد و این محله‌های فقیر نشین اذانی به گوش می‌رسد. تازه بعضی‌ها هم اذان رادیو می‌گذارند. این اذان برای قهوه خانه قنبر و پشت کامیون است. جایی که حوزه علمیه است باید اذان بگویند. اذان باید زنده شود. اذان رادیو مثل ساندویچ می‌ماند. کسانی که زن و بچه و زندگی ندارند، می‌خورند. نه اینکه تمام زن و شوهر‌ها آشپزخانه‌ها را ببندند و ساندویچ بخورند. اگر خودت اذان گفتی، ثواب دارد. نواب صفوی از کسانی بود که اذان را زنده کرد. «وده. . . . علی رئوس العباد فجمع بها عقولهم. . . احلامهم» امام که بیاید دستی روی سر مردم بکشد، مردم رشد عقلی پیدا می‌کنند. هر سال مکه می‌رود. امام فرمود: به خدا قسم حضرت هر سال در میان حجاج هست و باید هم باشد. چون صاحب خانه است. حاجی‌ها مهمان او هستند. «فیری الناس و یعرفهم و یرونه و لا یعرفون» او می‌بیند و می‌شناسد و مردم هم او را می‌بینند. اما او را نمی‌شناسند. ولذا داریم وقتی حضرت مهدی ظهور می‌کند بعضی‌ها می‌گویند: ما که اینرا دیده بودیم. قدرت جسمی! «یؤتی رجل اربعین رجل» طرفداران امام ایمانشان مثل آهن است. یک نفرشان با چهل نفر طرف می‌شود. آدم شل نمی‌تواند یار امام زمان باشد. ممکن است پیر باشد ولی شل نیست. اراده، تصمیم، جرأت، روایاتی داریم که فرشته‌ها منتظر امام زمان هستند و او عصاره انبیاء است. امام صادق(ع) می‌فرماید: امام زمان تشریف می‌آورد به کعبه تکیه می‌کند و می‌فرماید: هرکس می‌خواهد حضرت آدم را ببیند من را ببیند. «من اراده ینظره الی نوح من اراده ان ینظره عیسی من اراده الی ان ینظره موسی من اراده الی ان ینظره محمد و علی و الی حسن و حسن» هرکس هریک از اولیاء را می‌خواهد ببیند بیاید و من را ببیند که من عصاره انبیاء هستم. نامه‌ای امام زمان به شیخ مفید نوشته است. در اول نامه‌اش نوشته است. «من عبدالله المرادف فی سبیل الله» مراود به کسی می‌گویند که لب مرز ایستاده باشد. هم مرز فکری و هم مرز جغرافیایی! امام زمان که بیاید مردم با هم مهربان می‌شوند. «تمشی المرء بین العراق و الشام» یک زن بین عراق و شام مسافرت طولانی‌ای می‌کند و هیچ مردی متعرض او نمی‌شود. «تؤتون الحکمه فی زمان المراء. . . فی کتاب الله و سنت رسوله» به قدری مردم رشد می‌کنند که زن در خانه می‌تواند بگوید: قانون اسلام در این زمینه حکمش چیست؟ یعنی زن‌های در خانه قدرت قضاوت دارند.
این چیزهایی که می‌گویم در زمان امام زمان هست. اول ترس طاغوت. دوم رشد حزب الله. سوم قانون خدا و چهارم حاکمیت مرد صالح! اینها اصول حکومت امام زمان است و در جمهوری اسلامی این اصول پیاده شد. حالا ما این اصول را در انقلاب در شعاع کم می‌دیدیم. در شعاع وسیع در زمان امام زمان می‌بینیم. امنیت این زمان اگر هشت است آن زمان بیست است. مثلاً داریم زمین هرچه دارد به برکت امام زمان بیرون می‌زند. آسمان هر چه دارد به برکت آن حکومت می‌بارد. دلها با هم مهربان می‌شود. ما الان صدها گرفتاری داریم که در آن زمان نیست. وظیفه ما چیست؟ بعد از نماز یک سلامی به امام زمان بدهید. «السلام علیک یا مهدی» اگر امام زمان ما را فراموش نمی‌کند، حیف است که ما ایشان را فراموش کنیم. بحث امروز ما درباره دعا است. چرا دعا کنیم؟ چون حق وجود ما بخاطر او است. اگر اولیاء خدا نبودند، خدا انسان را خلق نمی‌کرد و اگر انسان را خلق نمی‌کرد زمین و آسمان را هم خلق نمی‌کرد. ابر و باد و مه و خورشید و فلک برای انسان است و انسان برای عبادت است و کسانی که عبادت به حق می‌کنند اولیاء خدا هستند. ما که عبادت هایمان به درد نمی‌خورد. کدام یک از شما هستید که ادعا می‌کنید ما ریشمان سفید شد. در کل عمرم یک رکعت نماز با توجه خواندم؟ ما که عبادتی نمی‌کنیم هستی برای بشر «خلق لکم، سخر لکم، متاعاً لکم» و بشر برای عبادت و آن کسی که عبادت می‌کند ولی خداست. تعجب نکنید مثل اینکه من یک معلم را ببینم و بگویم: کل بودجه برای شماست. برای اینکه اگر معلم نبود کلاس درس هم نبود. کلاس درس نبود. بچه‌ها هم جمع نمی‌شدند. بچه‌ها هم جمع نمی‌شدند، دبستانی ساخته نمی‌شد. دبستانی نبود علمی نبود. همه اینها به گل روی یک معلم می‌چرخد. پس کلید همه دست معلم است. کره زمین یک مدرسه است. خدا می‌گوید: کره زمین را برای بچه‌ها ساختم! یعنی انسان‌ها بخاطر درس رشد جمع شده‌اند. درس هم اگر معلم نباشد درسی نیست. «لو بغیت الارض بغیر امام لساهه» اگر امام نباشد زمین فرو می‌ریزد. در مملکت خودمان اگر رهبر مملکت نباشد به هم می‌ریزد. گاهی به آن تشر می‌زند. گاهی به این تشر می‌زند. به این تبریک می‌گوید. اگر امام را از ایران برداری همه چیزی به هم می‌ریزد. امام در مملکت ما نخی است که این دانه‌ها را به هم متصل کرده است. حضرت مهدی نخی است که هستی را نگه داشته است. اگر به نقش امام در ایران باور داریم، به نقش امام زمان در جهان هم می‌شود باور کرد. حق مؤدت! مگر نه این است که ما ایرانی‌ها آتش پرست بودیم؟ مگر نه این است که عرب‌ها بت پرست بودند؟ پیغمبر ما را از شرک نجات داد و از ما مزد خواست. گفت: مزد من مودت است. پس من به مهدی دعا می‌کنم تا بگویم: یا رسول الله! مزد اینکه من خدا را شناختم، مزد تو را می‌دهم. مزد تو این است که به نوه‌ی تو و پیاده کننده احکام تو دعا می‌کنم. حق نعمت! «واولیاء النعم» حق رهبری، حق ارشاد، ولی نعمت ما است. جدش ما را هدایت کرده است. رهبر ما است. اگر او نبود ما نبودیم. این دلیل اینکه چرا باید دعا کنیم. امام صادق(ع) فرمود: «لو ادرکته لخدمته ایام حیاتی» فرمود: من خودم امام هستم. اگر زمان او را درک کنم، تمام عمر نوکری او را می‌کنم. چرا دعا کنیم؟ اصولاً باید عرض ادب کنیم. به چه کسی دعا کنیم؟ روایات زیاد است. دو جلد کتاب از آیت الله صافی به دست من رسید. سوال کردم که چه طور کتابی است؟ خیلی تجلیل کرد. بعد از نماز عصر سفارش شده است. بعد از نماز سفارش شده است. در قنوت نماز جمعه سفارش شده است. در سجده سفارش شده است. هر صبح و هر شب سفارش شده است. روز جمعه و شب جمعه سفارش شده است. در حرم امام حسین(ع) در صحرای عرفات، روز عید فطر، روز عید قربان، نیمه شعبان، تمام روزهای ماه رمضان، حالا چه دعایی بکنیم؟ یک هیئت حدیث داریم که بیشترین دعا این است که خوشبختانه این است «اللهم کن لولیک الحجه بن الحسن» یعنی خدایا برای امام زمان ولی باش. «ولی و حافظا» یعنی او را تحت ولایت خودت نگهدار. او را حفظ کن. «وقاعداً و ناصراً» مهدی را رهبری کن و نصرت کن. «و دلیلاً» راهنمایی کن. «وعیناً حتی تسکنه عرضک طوعا» خدا زمین را در اختیار این مرد صالح قرار بده. «و تمتعه فیها طویلا» خدایا مدت طولانی حکومت حضرت مهدی را در کره زمین مستقر بدار. برای این دعا بیشترین سفارش شده است. حالا دعای ما اثر هم دارد؟ بله! اثر دارد. بعضی از کشورهای کمیونیست یک بچه کوچک می‌اید و یک گل به یک رئیس جمهور می‌دهد. این گل برای رئیس جمهور اثری ندارد ولی یک رمز است. صلوات ما رمز است. اگر اثر نداشت خدا نمی‌گفت: «إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِکَتَهُ یُصَلُّونَ عَلَى النَّبِیِّ یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَیْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِیمًا»(احزاب/۵۶) خدا و فرشته صلوات می‌فرستند. تو چرا صلوات نمی‌فرستی؟ تو هم صلوات بفرست. اگر فایده‌ای نداشت خدا در قرآن به ما نمی‌گفت که صلوات بفرست. روایات زیادی داریم که حضرت مهدی به ما گفته است که برای من دعا کنید. دعای کوچک به بزرگ اثر می‌کند؟ بله! امام حسین(ع) به زینب کبری(س) فرمود: به من دعا کن. امام صادق(ع) فرمود: اگر در نماز یک وقت حالتان منقلب شد به امام صادق دعا کنید. به شیعیان التماس دعا می‌گفت. دعا اثر دارد و اگر ما دعا کنیم فرشته‌ها در حق ما دعا می‌کنند. دعا یک نوع تشکر است. ما وقتی دعا می‌کنیم می‌خواهیم بگوییم که دوستت داریم. حدیث داریم هرکسی را که دوست داری به او بگو که دوستت داریم. ما وقتی می‌گوییم: امام زمان دوستت داریم. حضرت هم می‌گوید: من هم شما را دوست دارم. یک نفر در حرم امام رضا(ع) از من پرسید: چند سال است که طلبه هستی؟ گفتم: بیست سال است. گفت: امام علی(ع) هر وقت اصحاب خودش را می‌دید، خوشحال می‌شد. شما که بیست سال است که آخوند هستی یک مرتبه شده است که حضرت مهدی به تو نگاه کند و لذت ببرد؟ گفتم: نمی‌دانم! گفت: طوری طلبه باش که وقتی مهدی به تو نگاه می‌کند لذت ببرد. همه مردم ما بازوی حضرت مهدی هستند. باید رفتارمان طوری باشد که لذت ببرد.
«والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته»
