باید ببینید در هر زمان چه چیز مناسب است و آن را تهیه کنید. اگر بتوانید مستندسازى را ادامه دهید، به نظر من کار مهم و خوبى است. البته در مستندسازى، نقش کلام همان کارى که خود مرحوم شهید آوینى مىکرد خیلى مهم است. هم نوشتار و هم بیان آن نوشتار، بسیار بسیار مهم است. اگر نکته گوییهاى او نبود، خیلى از منظرهها اصلاً معنى نداشت.
من تا مدّتها که روایت فتح پخش مىشد، اصلاً شهید آوینى را نمىشناختم؛ ولى از مشتریهاى همیشگى روایت فتح بودم. یعنى هر شب جمعه، حتماً مىنشستم و این برنامه را نگاه مىکردم. روى من تأثیر زیادى مىگذاشت و مىدیدم که این کلام چقدر اثر دارد. یک وقت همان جوانان آمدند پیش من (به نظرم مال جهاد بودند) من در همان جلسه گفتم: «این صداى نجیبى که اینها را بیان مىکند، چیز خیلى جالبى است؛ این را نگهدارید.» خودش هم قاعدتاً در آن جلسه بود. کسى هم به من نگفت که «این آقاست.» اما بعدها خودِ ایشان به من نوشت: «آن کسى که اینها را تهیه مىکند، من هستم.»
کسى که مىخواهد چنین برنامههایى بسازد، باید آن نجابت و معصومیت و استحکام و اطمینان به سخن را داشته باشد. گاهى حرفى را کسى مىزند و حرف بزرگى است؛ اما پیداست که خودش اعتقادى به این حرف ندارد. امّا این صدا، آن صدایى است که بزرگترین حرفها را مىزد و خودش اعتقاد داشت. مثلاً مىگفت: «این جوانان ما، به راههاى آسمان آشناترند تا به راههاى زمین.» این را چنان مىگفت که گویا راههاى آسمان را خودش رفته، دیده و مىداند که اینها آشناتر هستند! ما خیال مىکنیم صداى جنگى باید صداى کلفت و نخراشیدهاى باشد. امّا ایشان آنطور صدایى نداشت. صدایى بود معصوم و نجیب و درعینحال استحکامى ویژه داشت؛ در قالب نوشتارى قوى و هنرمندانه.
مصاحبه توسط تهیه کنندگان مجموعهى «روایت فتح» ۱۱/۰۶/۱۳۷۲
منبع خبر : http://www.khamenei.ir
