اتوبوس بگذارید

بنده گاهى اوقات که بر همان تنبلىِ مورد بحث و بر ضعف‏هاى مربوط به سن و پیرى فایق مى‏آیم، چند ‏قدمى از کوهستان‏هاى اطراف تهران مى‏روم بالا و مى‏بینم هیچ‏کس نیست! غصه مى‏خورم!

در ‏کوهستان، جاهایى هست که ساختمان‏ها در زیر پا پیداست؛ این همه آدم در اتاق‏ها خوابیده‏اند که در ‏بین آنها جوان هست، در بین آنها کسانى هستند که ظاهر جسم‏شان اقلاً ده برابر ما توان و قدرت ‏دارد؛ اما از این اتاق‏ها بیرون نمى‏آیند، ولى ما از این گوشه‏ى شهر با سنِ نزدیک به هفتاد سال، ‏مى‏رویم آن‏جا. دل انسان خیلى غصه‏دار مى‏شود که چرا آنها در آن‏جا چهار قدم بالا نمى‏آیند و از این ‏امکان استفاده نمى‏کنند.

شما امکانات و اتوبوس بگذارید که اگر کسى خواست از پایین شهر و از ‏راه‏هاى دور به این ارتفاعات بیاید، بتواند. ارتفاعات بعضى از شهرها یک خرده با شهر فاصله دارد، ‏بنابراین، وسایلى فراهم کنید که اگر کسى خواست، بتواند بیاید – حالا اگر کسى همت نکرد و اراده ‏نکرد؛ آن، بحث دیگرى است – و تشویق بشوند؛ نگویند وسیله نداشتیم و نیامدیم.‏

(بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامى‏ در دیدار فاتحان قله‏ى اورست ‏۳۰/۸/۱۳۸۴‏)