نامه (۷) نهج البلاغه/ نامه به «معاویه»

نامه ها (۷)

  و من کتاب منه ( علیه السلام ) إلیه أیضا :

أَمَّا بَعْدُ فَقَدْ أَتَتْنِی مِنْکَ مَوْعِظَهٌ مُوَصَّلَهٌ وَ رِسَالَهٌ مُحَبَّرَهٌ نَمَّقْتَهَا بِضَلَالِکَ وَ أَمْضَیْتَهَا بِسُوءِ رَأْیِکَ وَ کِتَابُ امْرِئٍ لَیْسَ لَهُ بَصَرٌ یَهْدِیهِ وَ لَا قَائِدٌ یُرْشِدُهُ قَدْ دَعَاهُ الْهَوَى فَأَجَابَهُ وَ قَادَهُ الضَّلَالُ فَاتَّبَعَهُ فَهَجَرَ لَاغِطاً وَ ضَلَّ خَابِطاً .
وَ مِنْهُ : ‏لِأَنَّهَا بَیْعَهٌ وَاحِدَهٌ لَا یُثَنَّى فِیهَا النَّظَرُ وَ لَا یُسْتَأْنَفُ فِیهَا الْخِیَارُ الْخَارِجُ مِنْهَا طَاعِنٌ وَ الْمُرَوِّی فِیهَا مُدَاهِنٌ.

متن فارسی

به معاویه: نیز اما بعد! از تو پند نامه اى به من رسید، جمله هایى به هم پیوسته و نامه اى به الفاظ زیور بسته. از روى گمراهى نوشته اى و با بد اندیشى روانه داشته اى. نامه کسى که نه بیناییش هست تا راهیش بنماید، و نه پیشوایى تا ارشادش فرماید. هوا او را خواند و او پاسخش داد، و گمراهى وى را راند، و او در پى آن افتاد. گفت و ندانست چه گوید، رفت و ندانست چه راهى را پوید.از این نامه است چه خلافت یک بار بیعت کردن است و دوباره در آن نتوان نگریست، و براى کسى اختیار از سر گرفتن آن نیست. آن که از بیعت جمع مسلمانان بیرون رود عیبجویى است، و آن که در آن دودل باشد دورویى.