عصر انتظار
مجله امان شماره ۱۶ .:::. سر مقاله
سردبیر
روزهای ویژه یا برخی اتفاقات در زندگی انسان، آدمی را به فکر فرو می‌برد تا خود را ارزیابی کند، زمان‌ها، مکان‌ها و امکانات، همه و همه می‌تواند از عوامل بررسی و ارزیابی خود باشند: کجا بودیم، کجا هستیم و کجا باید باشیم.
بهترین موهبت، واعظی از درون است که انسان را ارزیابی کند.
هر کس نسبت به استعداد. توانایی و مسئولیت خود، خود را ارزیابی می‌کند، چنانکه هر میدان و هر موقعیتی، هر زمان و فرصتی امتحانی است. چه موقعیت ها و مسئولیت‌های فردی و شخصی و چه موقعیت‌های اجتماعی و حقوقی به تعبیر امام راحل؛
«آن‌هایی که در مجلس هستند، آن ها هم همان کرسی مجلس محل امتحان آن‌هاست».
مومن وجودش نوروز است؛ هر روزش نوروزتر از دیروز است، نه آن‌که بدتر باشد، حتی مساوی هم نیست؛ نوتر است.
مؤمن برای فردا و روزی نو برنامه‌ریزی می‌کند، لحظه به لحظه در حرکت و جریان است. راکد نیست که رکود باتلاق شدن و متعفن شدن را در پی دارد. انتظار یعنی نو، نو شدن، فردایی نو، فکر و تلاش برای نو شدن.
نوروز مانند آغاز ولایت حضرت مهدی علیه السلام و یا نیمه شعبان (ولادت امام عصر علیه السلام) بایستی ما را به فکر فرو برد که در قبال امام و در مسیر تحقق اهداف امام، در جهت زمینه‌سازی و بستر سازی ورود و قیام ایشان چه نقشی داریم و کدام مسؤلیت خود را انجام داده‌ایم.
همانطور که هر روزه امتحان تغییر می‌یابد و انسان در معرض مسائل متفاوت قرار دارد تا جایی که ایمان آدمی ممکن است به راحتی نابود و به کفر تبدیل شود و در این دوره انسان آب دیده می‌شود و سعید به نهایت سعادت و شقی به نهایت شقاوت می‌رسد پس کنترل و بررسی خود، حوزه فعالیت خود و میدان امتحان خود، مهمترین وظیفه‌ای است که می‌تواند انسان را از ورطه هلاکت و دوری از امام و فاصله گرفتن از مسیر الهی مهدوی جدا سازد.
هر کسی، هر مسئولیتی که دارد؛ دولت در حوزه خدمات و فعالیت‌های اجرایی خود، قانونگذار در حوزه تلاش قانونگذاری خود و قضاوتگر و قاضی در حوزه قضاوتی خود، استاد و معلم در حوزه تدریس و تعلیم خود و … ؛ هر کس در هر کجا که هست بررسی کند که آیا عملش، رفتارش و منش و حرکتش، همانی است که امام می‌خواهد؟ مگر نه این است که به تعبیر امام راحل; مملکت ما مملکت امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف است و امیدواریم روزی پرچم را به صاحب اصلی‌اش بسپاریم.
کدام نماینده، کدام کاردار و سفیر جمهوری اسلامی، کدام دولتمرد و وزیر و وکیل می‌تواند کارگزار مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف باشد یا لااقل لبخند و تبسم حضرت مهدی علیه السلام به همراه داشته باشد.
به قول بزرگی1 (در سال‌های آغازین پیروزی انقلاب) خطاب به فرمانداران و استانداران وقت؛ به گونه‌ای عمل کنید که آقا که ظهور کنند، لااقل شما را ابقاء کنند (نه عزل و انفصال از خدمت و …).
اینجاست که کارگزار جمهوری اسلامی خود را کارگزار حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف می‌داند و درمی‌یابد که مسئولیت و صندلی خدمت، همه و همه امانتی است برای تلاش و تحقق بخشیدن جامعه‌ای ارزش‌مدار که دغدغه و اهداف اصلی‌اش رضایت ولیّ خداست که همان رضایت خداست.
سخنی که می‌گوید یا نمی‌گوید. امضایی که می‌کند یا نمی‌کند. فریادی می‌زند یا نمی‌زند، همه و همه؛ خود را در محضر ولی خدا می‌بیند.
امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف فرمود:
فلیعمل کل امری منکم بما یقرب به من محبتنا و یتجنب عن سخطنا.
هر کدام از شما کاری کند که به محبت ما نزدیک‌تر شده و از ناراحتی و سخط ما دوری گزیند.
پی‌نوشت
۱. آیت الله مهدوی کنی، هنگام عهده‌داری وزارت کشور.
