عصر انتظار
به نام خدا
« قائم آل محمّد علیه السلام را دو غیبت است؛ یکی کوتاه مدّت و دیگری طولانی . در غیبت اوّل مکان وی را جز خواصّ شیعیانشان نمی‌دانند و در غیبت دوم تنها دوستان نزدیکشان می‌دانند.» ( کافی ، جلد ۱، ص ۳۴۰ )
متن پیش رو بیان ویژگی‌های افرادی است که معتقد به حیات حضرت صاحب الامر علیه السلام و ظهور سراپا سرور آن ذخیره الهیه‌اند.
این تلاش در پی آن است که در مختصر زمان گران قدر خوانندگان محترم، از اخلاق و احوال شیعیان دل داده و راستین حضرت ولی عصر ارواحنا فداه جلوه گری نماید و خواننده ارجمند را در تخلّق به اخلاق انتظار و جانفشانی در رکاب ظفر انتساب آخرین بازمانده‌های برگزیدگان پروردگار مهربان مدد رساند.ویژگی های منتظر از دیدگاه روایات، آشکار است؛ امّا از آن روی که کاربرد آن در زندگی روزانه نیاز است بر آن شدیم تا با شیوه‌ا ی جدید به نقل برخی از قسمت های آستان بوسی افرادی خوشبخت و موفق،این مهم رادرقالب الگویی‌اجرایی‌که آن امام همام علیه السلام تلویحاً یا تصریحاً به متشرّفین گوشزد فرموده‌اند ـ آماده کنیم تا همگـی به ویـژگی های مورد نظر امام منتظر دست یابیم. در ابتدا پرسشی بحث انگیز مطرح است که :
آیا در زمان غیبت کبری تشرف به محضر امام عصر علیه السلام رخ می‌دهد؟
پاسخ نخست نظر طرفداران بدون قید و شرط زیارت وجود مقدس امام عصر علیه السلام و دیگری نظر بزرگوارانی که مشاهده را مردود و سبیل آن را نیز مسدود دانسته‌اند اما نظر ما میانه است و به مصداق ضرب المثل شیرین ایرانی «نه به آن شوری شور؛ نه به این بی‌نمکی ».
حقیقت نه چنان است که گروه اول می‌گویند که تشرف به محضر قدس مهدوی به سادگی و پی در پی برای هرکس ممکن است؛ نه اینکه درزمان غیبت کبری هرگز شرف یابی به خدمت محبوب و موعود جهانیان میسر نمی‌باشد؛ بلکه در دوران افـزون بر هـزار سالـه غیبت بلنـد مـدت حضـرت ولی عصـر ارواحنا فداه افرادی که به قطع همه‌ی آنها دروغگو نبوده‌ا ند از جام وصال بیمثال ایشان، جرعه نوش وکامروا گردیده‌اند.
نمونه هایی از دانشمندان و فقهای سترگ شیعه چون سیّد بزرگوار ابن طاووس راوی معتبر احادیث شیعی ، علی بن ابراهیم مهزیار … را نام برد.
به نظر می‌رسد، آنچه سبب انکار رویت امام علیه السلام در زمان غیبت کبری می‌باشد، فقرات آخر توقیعی خطاب به جناب علی بن محمد سیمری باشد که مشاهده را از آن پس، تکذیب فرمودند و چنین مردمانی را ـ که پس از خاتمه ی زندگی نایب خاصّ چهارم، این امر را ادّعا کنند ـ کذّاب و مفتر معرّفی کردند.
با دقّت در مفهوم کلّی توقیع، منظور، بستن باب نیابت خاصّه است و حضرتشان با این تعبیر خواسته‌اند این باب را مسدود کنند.
این فقره و فقرات دیگر توقیع مبارک منافی این مطلب نیست که خورشید جهانتاب آخرین پیشوای الهی هرگاه که خود به مصالحی اراده فرماید، جمال دل آرای خویش را از پس پرده غیبت، هویدا کند و بر هر انسان شایسته‌ای به صورتی خاص، اندکی از نور و گرمای وجود مقدّسشان را ارزانی فرماید.
همچنین دانشمندان مورد اعتماد شیعی مانند: علّامه‌ی مجلسی در جلد ۵۳ بحارالانوار و فقیه برجسته حاج میرزا حسین نوری در کتاب نجم ثاقب، شرح حال و تشرفّات حدود یکصد تن را در زمان غیبت بلندمدت امام علیه السلام در کتابهای خویش نگاشته‌اند و به یقین این نگاشته‌ها، با آگاهی از توقیع مبارک امام عصر علیه السلام بوده‌ا ست.
در خاتمه‌ی این پیشگفتار مناسب می‌دانم که کلامی از حضرت صادق علیه السلام نقل کنم:
« قائم آل محمّد علیه السلام را دو غیبت است؛ یکی کوتاه مدّت و دیگری طولانی . در غیبت اوّل مکان وی را جز خواصّ شیعیانشان نمی‌دانند و در غیبت دوم تنها دوستان نزدیکشان می‌دانند.» ( کافی ، جلد ۱، ص ۳۴۰ )
بر این اساس، در زمان غیبت کبری نیز افرادی شرف زیارت آن بزرگوار را پیدا می‌کنند.
دیدگاه تنی چند از دانشمندان بزرگ شیعه، در همین ارتباط سید مرتضی رضوان اله تعالی علیه می‌فرماید:
«ما قطع نداریم که در زمان غیبت کبری ، کسی به محضر امام علیه السلام شرفیاب نمی‌شود یا ایشان را ملاقات نمی‌کند. این چنین بیانی مقبول نیست و راهی برای عدم رویت مطلقه‌ی امام علیه السلام وجود ندارد.»
( تنزیه الانبیا، به نقل از بحارالانوار ۵۳ : ۳۲۳ )
شیخ طوسی نیز فرموده است:
«ما قطع نداریم که امام زمان علیه السلام از تمام دوستانشان، در زمان غیبت کبری ، پنهان باشند؛ بلکه جایز است برای تعداد فراوانی از آنان، خود را ظاهر فرمایند.»
( غیبت، به نقل از بحارالانوار ۵۳ : ۳۲۳ )
با این تفاصیل نظر صحیح و عادلانه چنین خواهد بود که معتقد باشیم در طول دوران غیبت بلندمدّت حضرت مهدی علیه الصلوه و السّلام ، به اراده‌ی آن بزرگوار و مصالحی که در خاطر شریفشان لحاظ می‌شود، افراد بسیاری به درک ساحت مقدّس ایشان و حتّـی بـه شـرف هم صحبتی با آن محبوب عالمیان نیز نائل شده‌ا ند.
همانطور که یاد شد، مراد ما در این نوشتار شرح حالات باریافتگان به محضر مقدّس امام زمان نیست؛ بلکه مراد آن است که با گزارش برخی از قسمت های تشرفات، آنچه را که امام توصیه فرموده‌ا ند به خوانندگان محترم توجّه دهیم تا آنکه با عمل به آن فرموده‌ها به شایستگی نام شیعه‌ی دلداده ومنتظر رابرخویش نهیم وازمسیرانجام توصیه‌های امام‌مان، دیگران را نیز به سرچشمه‌ی مهر آن حضرت، رهنمون شویم.
۱ ـ آشنایی با خوبان (برای دسترسی به متن، بر روی عنوان آن کلیک کنید.)
۲ ـ مهربانی به پدر (برای دسترسی به متن، بر روی عنوان آن کلیک کنید.)
۳ ـ دادرس دل شکستگان (برای دسترسی به متن، بر روی عنوان آن کلیک کنید.)
۴ ـ آخرین پناه (برای دسترسی به متن، بر روی عنوان آن کلیک کنید.)
۵ ـ ایمان آشکار (برای دسترسی به متن، بر روی عنوان آن کلیک کنید.)
۶ ـ علم و معرفت (برای دسترسی به متن، بر روی عنوان آن کلیک کنید.)
۷ ـ پیوند با خود (برای دسترسی به متن، بر روی عنوان آن کلیک کنید.)
۸ ـ اشکی خون‌بار (برای دسترسی به متن، بر روی عنوان آن کلیک کنید.)
۹ ـ خدمتی با سعادت (برای دسترسی به متن، بر روی عنوان آن کلیک کنید.)
۱۰ ـ عاشق با همّت (برای دسترسی به متن، بر روی عنوان آن کلیک کنید.)
۱۱ ـ نورانیّت قرآن (برای دسترسی به متن، بر روی عنوان آن کلیک کنید.)
۱۲ ـ بهترین کردار (برای دسترسی به متن، بر روی عنوان آن کلیک کنید.)
۱۳ ـ مردم داری (برای دسترسی به متن، بر روی عنوان آن کلیک کنید.)
۱۴ ـ آخرین خدمت (برای دسترسی به متن، بر روی عنوان آن کلیک کنید.)
۱۵ ـ عالم عامل (برای دسترسی به متن، بر روی عنوان آن کلیک کنید.)
سخن پایانی
آنچه ملاحظه شد ۱۵ تشرّف قطعی به محضر مقدّس قلب و قطب عالم امکان حضرت بقیه الله صاحب العصر و الزمان علیه صلوات الله الملک الدیان بود که در کتب معتبره اهل فن و یا از لسان افراد قابل وثوق و اعتماد جمع آوری شده و با تغییرو احتمالاً تلخیص عبارات در نظر خواننده گرامی گذاشت.
قطعاً مراد و منظور نویسنده این سطور صرفاً بیان تشرف و افتخاری که نصیب مشرف گردیده نیست بلکه از ابتدا تلاش بر آن بوده که مشخص نماییم در تشرفات ذکر شده چه خصوصیاتی در فرد مورد نظر وجود داشته که چنین افتخاری نصیبش گردیده و یا آنکه وقتی بنده خوشبختی چنین موهبتی را درک کرد و به تشرف زیارت حضرت ولی امر علیه السلام مشرف گردید حضرت صاحب الزمان چه توصیه ها و سفارش هایی به وی فرموده اند تا از این رهگذر دو مسأله را روشن کرده باشیم:
۱) باید متخلّق به چه اخلاق و مودب به چه آدابی بود تا انشاءالله بتوان نام منتظر امام عصر علیه السلام را بر خویش نهاد.
۲) چه اموری را باید مراعات کرد تا آنکه افتخار و توفیق زیارت محبوب جهانیان نصیب شود و شیعه دلداده بتواند سر بر پای محبوب خود بنهد و از جام وصال وی سیراب شود.
آنچه از تشرفات استنتاج و استنباط می شود می توان به صورت کلی ذیل ترتیب بندی نمود. البته اموری که ذکر می شود قطعاً باید همراه با اعتقاد و باورهای صحیح اسلامی و شیعی باشد.
۱) اهمیت فوق العاده به نماز دادن
۲) خواندن نماز با رعایت آداب این فریضه
۳) نماز را اول وقت خواندن
۴) حتی المقدور نماز را به جماعت به جا آوردن
۵) تجنّب و دوری از گناه تا سر حد امکان
۶) تقید به ضوابط شرعیه
۷) خدمت نمودن به شیعیان بالاخص سادات از شیعیان
۸) یاری رساندن به ضعفاء شیعه
۹) کمک کردن به فقراء شیعه
۱۰) حوائج مردم را به جای آوردن
۱۱) خواندن نافله شب
۱۲) خدمت به مادر و پدر کردن
۱۳) پرداخت حقوق واجبه الهیّه چون زکات و خمس
۱۴) منظم بودن حساب های مالی
۱۵) اصرار بر گرفتن روزه
۱۶) اهمیت دادن به صله رحم
۱۷) فراوان تلاوت قرآن نمودن
۱۸) توجه به وضعیت کسانی که برای انسان کار می کنند.
۱۹) مراقب حقوق الناس بودن
۲۰) خواندن سوره‌هایی خاص پس از هر نماز یومیه
۲۱) خواندن دو رکعت نماز بین دو نماز مغرب و عشاء به کیفیتی خاص
۲۲) خواندن دعایی خاص پس از هر نماز
۲۳) خواندن دعائی مخصوص در رکوع خصوصاً در رکعت آخر هر نماز
۲۴) نحوه صحیح استخاره با تسبیح
۲۵) تلاوت قرآن و هدیه کردن آن به شیعیانی که وارث ندارند و یا دارند و به فکر آنها نیستند.
۲۶) خدمتگزار شرع مطّهر بودن مخصوصاً دفاع از شرع مطهّر در برابر دشمنان
۲۷) انتخاب دوستان مومن و هم عقیده
۲۸) اهمیت به اساتید دادن و هدیه کردن آیات قرآن به آنها
۲۹) به یاد ذوی الحقوق بودن
۳۰) توجه فراوان به امر بسیار مهم ولایت
۳۱) خواندن دعاء ندبه بارجاء به ورود آن ازمعصوم علیه السلام
۳۲) خواندن دعاء فرج در گرفتاری ها
۳۳) انجام کارهای مستحبی به نیابت از امام عصر علیه السلام
۳۴) خواندن نماز استغاثه به امام عصر علیه السلام
۳۵) خواندن صحیح این جمله در دعای ندبه: و عرجت به الی سمائک
۳۶) زیارت حضرت رضا علیه السلام و بهره وری از خوان احسان آن بزرگوار
۳۷) خواندن زیارت امین الله در مشاهد مشرّفه
۳۸) زیارت حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام
۳۹) زیارت حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام
۴۰) خواندن زیارت وارث در اماکن مقدّسه
۴۱) گریستن بر مصائب حضرت ابا عبد الله علیه السلام
۴۲) گریستن بر مصائب حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام
۴۳) گریستن بر مصائب حضرت امّ المصائب زینب کبری سلام الله علیها
۴۴)گـریستن بـر مصائب شش مـاهه حضـرت اباعبدالله علیه السلام یعنی حضرت علی اصغر علیه السلام
۴۵) در گـرفتاری ها و دشواری های سخت به پناه‌امام عصر علیه السلام رفتن و دست به دامان آن بزرگوار زدن
۴۶) توجه و عنایت فراوان به ذیل عنایات انسیه الحوراء شفیعه یوم الجزاء، صدیقه الکبری دست به دامان فاطمه زهرا سلام الله علیها زدن و از آن بزرگوار کمک طلبیدن
۴۷) گریه کردن از صمیم دل و سویدای قلب در مصائب جانگداز امّ ائمه سلام الله علیها.
درباره این دو مطلب اخیر نظر به ملاحظاتی برخی تشرفات نقل نگردید ولی به اجمال باید عرض شود که حضرت ولی عصر ارواحنا فداه در مورد مصائب وارده بر مادر والامقامشان شدیداً متالم و متأثرند که انشاءالله در زمان ظهورشان خود در میزان تأثر و اندوهشان سخن خواهند گفت و با بیان آن مصائب جهان را به گریه در خواهند آورد.
آری شدت مصیبت حضرت زهرا سلام الله علیها آنچنان بر حضرت ولی عصراثر کرده که آن بزرگوار از شدت آنچه بر مادرشان گذشته است گویی بغض کرده اند و گشودن این بغض را به زمان ظهورشان حوالت فرموده اند.
امیدواریم که پروردگار متعال به ما توفیق تخلق به اخلاق منتظر را عنایت فرموده و هر چه زودتر چشمانمان را به جمال نورانی و عدیم النظیر حضرت بقیه الله المنتظر روشن فرماید. آمین
برگرفته از سایت :المهدویه
