عصر انتظار
حکمت ۴۲
وَ قَالَ علیه السلام لَوْ ضَرَبْتُ خَیْشُومَ الْمُؤْمِنِ بِسَیْفِی هَذَا عَلَى أَنْ یُبْغِضَنِی مَا أَبْغَضَنِی وَ لَوْ صَبَبْتُ الدُّنْیَا بِجَمَّاتِهَا عَلَى الْمُنَافِقِ عَلَى أَنْ یُحِبَّنِی مَا أَحَبَّنِی وَ ذَلِکَ أَنَّهُ قُضِیَ فَانْقَضَى عَلَى لِسَانِ النَّبِیِّ الْأُمِّیِّ صلى الله علیه واله أَنَّهُ قَالَ یَا عَلِیُّ لَا یُبْغِضُکَ مُؤْمِنٌ وَ لَا یُحِبُّکَ مُنَافِقٌ
ولایت علی (ع)، نشانه ایمان
اگر با این شمشیرم بر فرق مؤمن زنم که مرا دشمن دارد هرگز نخواهد داشت، و نیز اگر همه دنیا را به کام منافق ریزم که مرا دوست بدارد نپذیرد. و این از آن روست که چنین رقم زده شده و بر زبان پیامبر امّی- درود خدا بر او و خاندانش- جاری گشته است که فرمود: «یا علی، فرد با ایمان تو را دشمن نگیرد و منافق هم تو را دوست نبیند».
