عصر انتظار
به نام خدا
پرسش: چرا یک انسان غیر مسلمان که بدون معرفت است حضرت را می بیند ولی ما که انقدر دوست داریم خیر؟ من در یک مجله خواندم یک زن امریکایی و یک نفر دیگر حضرت دیدند و به آنها فرمودند جمکران بیایید ؟ چرا ما نه ؟
پاسخ: دیدن امام زمان(ع) به اراده ما نیست تا هر وقت بخواهیم آن حضرت را ببینیم، بلکه می‌توان دیدار کنندگان را به دو دسته تقسم نمود: عده‌ای لایق دیدار می‌شوند و برخی مورد لطف آن حضرت قرار می‌گیرند تا هدایت شوند. دسته اول بسیار زحمت می‌کشند و خود را به امام نزدیک می‌سازند تا بتوانند از خاصان و مقربان آن امام شوند؛ یعنی از نظر دینی و اخلاقی به درجات بالای معرفت و معنویت می‌رسند (مانند سید بحر العلوم که دفعات زیادی به دیدار امام زمان(ع) نائل گشت و با آن حضرت ملآقات نمود).
البته در همین گروه افرادی هستند که با وجود رسیدن به درجات معنوی، باز هم موفق به دیدار نمی‌شوند(مانند شیخ مفید که حتی مورد عنایت و تمجید امام زمان(ع) قرار گرفت اما دیدن آن حضرت از طرف او ثابت نشده است).
این خود دلیل روشنی است که دیدن امام زمان(ع) ملاک برتری و امتیاز نیست. بلکه موضوع اصلی رضایت امام است. باید کاری کرد که آن حضرت از ما راضی شوند. و به عنوان شیعه واقعی به ما افتخار کنند.
شیخ مفید با انجام وظایف دینی خود و تلاش در راه گسترش علوم اهل بیت(ع) رضایت امام زمان را کسب نمود تا آنجا که آن حضرت در نامه او را عبد صالح، راستگو و دوست مخلص در دین خطاب نمود و مورد عنایت قرار داد.
دیدن امام عصر(ع) برای این دسته توفیقی بسیار ارزشمند است. این گروه به «احساس حضور امام» می‌رسند. اگر به حج می‌روند به امید استشمام بوی گل نرگس در گلستان عرفات نفس می‌کشند و اعتقاد یقینی دارند که زیر نگاه روح بخش امامشان قرار دارند، اگر چه خود از دیدن او محروم باشند. به یاد دارند که آن وجود شریف به ابو محمد نصیبی (ابو محمد حسین بن وجنای نصیبی) فرمود: «در این ۵۴ مرتبه که حج گزاردی، من با تو و در کنار تو بودم». او ۵۴ مرتبه به قصد دیدار حضرت مهدی(ع) حج آمد و در آخرین سفر پس از اصرار فراوان و اظهار عشق و انابه موفق به دیدار گشت.
نائب دوم امام زمان(ع) ـ محمد بن عثمان عمری ـ فرمود: آخرین بار که آن نور محمدی را دیدم، در کنار بیت خدا، دست به دعا برداشت و از خدا وعده ظهور را می‌طلبید.
پس عاشق دیدار نیز به امام خویش اقتدا کرده و دعا و تلاش برای نزدیکی ظهور آن حضرت را در رأس اعمال و عبادت‌های خویش قرار دهد تا مصداق شیعه حقیقی و یاور واقعی امام زمان(ع) قرار گیرد.
علی بن مهزیار اهوازی بیست بار به قصد دیدن امام زمان(ع) به حج رفت و پس از آن موفق به دیدار یار گردید.
علامه سید محسن امین عاملی ـ که جایگاه بسیار بلند در بین دانشمندان شیعه دارد ـ از لبنان برای حج آمد و هفت سال به قصد دیدار امام زمان(ع) در مکه سرانجام با دیده اشک آلود پرده کعبه را گرفت و از فراق یار نالید تا این توفیق نصیب او هم گردید. در تمام این موارد پس از اراده و خواست امام زمان(ع) دیدار حاصل شده است. پس آنچه مهم و اساسی است، احساس حضور و یاد امام در تمامی لحظات زندگی و تلاش برای جلب رضایت آن حضرت است. همینکه آرزوی دیدار آن ماه هاشمی را داشته باشیم، برای اثبات عشق به ولایت کافی است.
اگر روزی نیم نگاهی کند و نقاب غیبت برای لحظه‌ای کنار زند و خورشید جمال خویش را به دیده و دل تاریک ما بتاباند؛ زهی سعادت برای ما است که از این دریای لطف او دور نیست و اگر تا واپسین لحظه عمر هم در هجر خود بسوزاند، زهی سعادت در این که سوختن به هجر شمع ولایت و طواف به گرد کعبه عشق مهدوی، حجی مقبول و کامل است و به هر کدام که اراده فرماید نه امتیازی به خواست ما که عنایتی از جانب او است.
اما دسته دوم که شامل گرفتاران در مشکلات، گناهکاران پشیمان، انسان‌های غیر مسلمان که احیانا مورد عنایت قرار گرفته و به دیدار امام زمان(ع) نائل می‌شوند و هدایت می‌گردندو … .
همه دارای پیام‌های خاصی می‌باشند، مانند: عنایت حضرت به همه انسان‌ها، حتی غیر مسلمانان که بیانگر لطف و رحمت بی پایان و فراگیر ائمه(ع) است. محبت و لطف حضرت به دوستان نیز به این معنا است که ما شما را به یاد داریم و کار‌های شما را می‌نگریم و حضور شما را می‌خواهیم.
بنابراین، این گونه دیدار‌ها، برای آن است که پیام‌های حضرت به صورت غیر مستقیم به گوش مردم برسد و آنان امام مهربان خود را بشناسند و دریابند که او ناظر در مشکلات فریادرس است.
گفتنی است وقوع دیدار همراه با شناخت حضرت، بنابر مصلحت است، یعنی، ممکن است انسان بارها خدمت حضرت رسیده ؛ ولی او را نشناخته باشد. زیرا شناختن حضرت به مصلحت نبوده است. بنابراین باید دانست حضرت همه را مورد توجه قرار می‌دهد؛ ولی آنچه را دوست دارند آن است که ما واقعا در مسیر عبودیت الهی گام برداریم، وظایف دینی خود را انجام دهیم، و برای تحققق امر ظهور تلاش و زمینه سازی کنیم.
