عصر انتظار
24بهمن ۱۳۵۷، تنها دو روز از پیروزی انقلاب گذشته است که پادگان مهاباد به محاصره نیروهای مسلح حزب دموکرات کردستان در می آید.
گویا فردی به نام عبدالرحمن قاسملو که فارغ التحصیل رشته اقتصاد در دانشگاه پراگ چک واسلواکی (سابق)است به عنوان رهبر جدید حزب دموکرات از مرزهای غربی وارد کشور شده و با طرح خودمختاری کردستان ایران به منظور اغتشاش و ایجاد نگرانی در بین کردها زمینه چینی می کند.
این حزب سوسیال دموکرات روابط دوستانه ای با حزب توده دارد و خواستار تشکیل جامعه سوسیالیستی و جدایی دین از سیاست است.
این روزها کردستان آب وهوای مساعدی برای رشد گروه های چپ گرا دارد که مثل قارچ سر بر می آورند. گروهک مائوئیستی کومله اعلام موجودیت کرده است. و مروج خشونت بی محابا در کردستان است. چریک های فدایی خلق، حزب توده و دیگر گروه های چپ گرا نیز به شدت فعال شده اند.
در پی حملات متعدد عناصر مسلح به پاسگاه های ژاندارمری و خلع سلاح آنها هیئتی از سوی دولت موقت در روز ۳۰ بهمن ۵۷ عازم مهاباد می شود. اعضای هیئت اعزامی از تهران در اجتماع مردم در میدان شهرداری مهاباد حاضر می شوند. یک قطعنامه ۸ ماده ای که توسط حزب دموکرات و کومله تنظیم شده در این اجتماع قرائت می شود. اصلی ترین خواسته چپی ها خودمختاری کردستان است. فردای آن روز پادگان مهاباد سقوط می کند و تمام سلاح ها و مهمات آن به غارت می رود. ۱۸ دستگاه تانک، ۳۶ قبضه توپ سنگین و هزاران قطعه سلاح توسط اعضای حزب دموکرات از پادگان خارج می شود و سپس پادگان را آتش می زنند.
گزارش های خوبی از کردستان نمی رسد. امروز دوم اسفند روزنامه اطلاعات می نویسد: افراد مسلح که خواهان خودمختاری هستند با تشکیل کمیته مشترک سربازان انقلاب و رزمندگان کرد، اداره امور پادگان های پیرانشهر و پسوه در نزدیکی مهاباد را به دست گرفتند.
در کنار این حوادث برخی گزارش ها از فعالیت عناصر سلطنت طلب و ضد انقلاب و برخی زمین داران بزرگ حکایت می کند.
اوضاع شهر سنندج در نوروز امسال متشنج است. پادگان سنندج در محاصره است. ساختمان شهربانی و رادیو و تلویزیون سنندج در اشغال مهاجمین مسلح است. به دنبال این حادثه، ستاد ارتش طی اطلاعیه ای مهاجمین به پادگان لشکر ۲۸ سنندج و اشغالگران رادیو و تلویزیون این شهر را ضد انقلاب می خواند و در پی آن از ساعت ۶/۳۰ دقیقه صبح هواپیماهای فانتوم برفراز شهر در ارتفاع کم به پرواز در می آیند. به دستور سر لشکر قرنی عده ای از نیروهای مردمی، پاسداران و سربازان از کرمانشاه با هلی کوپتر به داخل پادگان سنندج گسیل می شوند. با ورود این نیروها که با فداکاری خلبان هلی کوپتر شهید احمد کشوری زیر باران گلوله صورت می گیرد مقاومت در پادگان سنندج قدرت بیشتری پیدا می کند.
طی مدت درگیری هیئت بلندپایه ای از جانب امام خمینی (ره) با شورشیان وارد مذاکره می شود و بالاخره در روز دوم فروردین آتش بس اعلام می شود.
فردای آتش بس به طور غیرمنتظره به دستور نخست وزیر مهندس بازرگان فرمانده فداکار سرلشکر قرنی نخستین رئیس ستاد ارتش از سمت خود برکنار می شود. هنوز یک ماه از اعلام آتش بس نگذشته که حزب دموکرات به منظور نفوذ در آذربایجان غربی و شهر نقده بحران جدیدی را در منطقه ایجاد می کند. تابستان ۵۸ در کردستان با خاطره مظلومیت مریوان و رشادت های شهید چمران در پاوه گره خورده است. چپی ها در تیرماه ۵۸ در حمله بی رحمانه ای به سپاه نوپای مریوان ۱۷ تن از پاسداران را به شهاددت رساندند. در ۲۵ مرداد روزنامه ها خبر از حمله گسترده افراد مسلح به پاوه را دادند. را ه های ورودی شهر بسته است. افراد مسلح مردم و پاسداران را قتل عام می کنند. پاوه یک پایگاه مهم انقلابی در کردستان و خاری در چشم دشمنان انقلاب اسلامی است. ۲۵۰ پاسدار کرد محلی از پاوه محافظت می کنند و این برای ضد انقلاب و چپی ها غیرقابل تحمل است. پاوه روزهای سختی را سپری می کند.از همه شهر فقط دو نقطه در دست نیروهای انقلابی است. یکی پاسگاه ژاندارمری در غرب و دیگری محل پاسداران در وسط شهر. شیون زن ها و بچه ها به گوش می رسد. مهاجمین مسلح خانه ها را غارت و سپس به آتش می کشند. چند ماشین با بلندگو در وسط شهر پی در پی اعلام می کنند: هرکس وفاداری خود را به حزب دموکرات اعلام کند در امان است. ما فقط آمده ایم پاسداران دکتر چمران را سر ببریم.
صبح ۲۷ مرداد امام خمینی اعلامیه تاریخی را صادر می کنند. ایشان فرمان می دهند که ارتش باید در عرض ۲۴ ساعت خود را به پاوه برساند و ضد انقلاب را قلع و قمع کند. سیل عظیمی از نیروهای مردمی و ارتشی به سوی پاوه رهسپار می شوند. هزاران نفر جلوی نخست وزیری طلب اسلحه می کنند. افراد زیادی با پای پیاده از کرمانشاه به سوی پاوه حرکت می کنند. دشمن پا به فرار می گذارد. نیروهای داوطلب در تعقیب عناصر شورشی هستند. شهرهای مریوان، بسطام، بانه سردشت، مهاباد، بوکان و سقز به تصرف نیروهای انقلاب در می آید و سران حزب دموکرات و کومله به عراق فرار می کنند.
