آخرین مطالب :
شما اینجا هستید: خانه » دفاع مقدس » ۶۰۰ حمله شیمیایی در ۲ هزار روز جنگ

۶۰۰ حمله شیمیایی در ۲ هزار روز جنگ

65 بازدید
۲۳ آذرماه ۱۳۵۹ گزارش عجیبی مخابره شد که از یافتن شواهدی مبنی بر امکان کاربرد تسلیحات شیمیایی توسط دشمن در جبهه‌ها حکایت می‌کرد. نکته عجیب در این گزارش مربوط به زمان انتشار آن می‌شد، چراکه هنوز سه ماه از آغاز رسمی جنگ تحمیلی عراق علیه ایران نمی‌گذشت و استفاده از تسلیحات شیمیایی تا آن زمان بعید به نظر می‌رسید.
به گزارش «جوان»، کاربرد تسلیحات شیمیایی ارتش بعث عراق طی دفاع مقدس، تاریخچه‌ای به درازای این واقعه تاریخی دارد. هرچند در یکی از اولین موارد، در آذرماه ۵۹ شواهد استفاده عراق از سلاح‌های شیمیایی مخابره شده بود، اما بعدها به خوبی مشخص شد که ارتش بعث حتی پیش از این تاریخ دست به امتحان تسلیحات شیمیایی‌اش در جبهه‌ها زده بود. چنانکه دو ماه قبل، یعنی در ۲۳ مهرماه ۱۳۵۹ نیز گزارش شد که در محور دزفول به هویزه، یک نفر بعد از استشمام بوی نامطبوعی که به گاز خردل شباهت داشت، به شهادت رسیده است و ۱۰ نفر دیگر نیز دچار عوارض مسمومیت شده‌اند.
به گفته سردار محمد‌باقر نیکخواه‌بهرامی که در مقطعی از دوران دفاع مقدس فرماندهی قرارگاه جنگ نوین (پدافند حملات شیمیایی، میکروبی و. . . ) را برعهده داشت، دشمن بعثی از همان روزهای اول شروع جنگ به فکر استفاده از تسلیحات شیمیایی افتاده بود، لیکن تا آن زمان از تبحر لازم در این خصوص بی‌بهره بود. بهرامی می‌گوید: «عراق بعد از اولین ماه تهاجم به ایران، دریافت که پیش‌بینی‌هایش از تسخیر سه روزه خوزستان غلط از آب درآمده است. جنگ داشت طولانی می‌شد و این به نفع بعثی‌ها نبود. بنابراین تصمیم گرفت هر طور شده جبهه ایران اسلامی را به شکست بکشاند. از این رو از ۲۳ مهرماه ۵۸ رد پای استفاده از تسلیحات شیمیایی را در جبهه‌ها می‌بینیم. در ۲۳ دی ماه هم که به صورت علنی و طی عملیات ضربت ذوالفقار از سلاح شیمیایی علیه رزمندگان حاضر در فتح بلندی‌های میمک بهره بردند.»
بلندی‌های میمک یکی از موارد اختلافی بین ایران و عراق بود و بعد از اینکه رزمندگان ارتشی به کمک نیروهای عشایر بومی منطقه قصد بازپس‌گیری آن را کردند، عراق جانب احتیاط را کنار نهاد و برای اولین بار علناً از تسلیحات شیمیایی در مواجهه با رزمندگان بهره جست. بعدهاً و خصوصاً از اواسط سال ۶۲ به بعد، با وقاحت هرچه تمام‌تر از بمباران شیمیایی استفاده کرد.
سردار بهرامی در همین خصوص می‌گوید: «تصور عموم مردم این است که دشمن از عملیات خیبر که اسفندماه ۶۲ انجام گرفت، به شکل گسترده از سلاح شیمیایی استفاده کرده است. در صورتی که اوایل همین سال  و در جریان عملیات والفجر۲ شاهد بمباران گسترده شیمیایی بودیم. علت عمده‌اش هم این است که گویی ارتش بعث توانایی‌ لازم برای گسترش حملات شیمیایی را در سال ۶۲ برای خود تأمین کرده بود. لذا سه ماه پس از عملیات والفجر ۲ که تیرماه ۶۲ انجام گرفت، در مهر ماه و طی عملیات والفجر۴ نیز حملات گسترده شیمیایی خود را تکرار کرد. نهایتاً در اسفندماه ۶۲ که عملیات بزرگ خیبر در هورالهویزه انجام گرفت، رزمندگان با چنان حملات وسیع و افسار‌گسیخته شیمیایی دشمن روبه‌رو شدند که انبوه مجروحان شیمیایی این عملیات برای مداوا به کشورهای اروپایی اعزام شدند.»
شدت بمباران دشمن طی سال ۶۲ بسیاری از کشورهای حامی عراق را وادار به اعتراض کرد. حتی امریکا نیز در ظاهر مواضعی در مقابل این حملات اتخاذ کرد. اما هیچ کدام از این موضع‌گیری‌های سیاسی منجر به محکومیت رسمی عراق در مجامع بین‌المللی چون شورای امنیت سازمان ملل نشد. خود امریکا در این شورا از عوامل عدم محکومیت عراق بود. نهایتاً بعثی‌ها که غیرمستقیم چراغ سبز تکرار بمباران شیمیایی را دریافت کرده بودند، هر بار که با عملیات گسترده‌ای از سوی رزمندگان رو به رو می‌شدند، به بمباران گسترده شیمیایی دست می‌زدند.
۶۰۰  بار حملات شیمیایی به مواضع نیروهای ایرانی در طول دفاع مقدس، یکی از اثرات بی‌تفاوتی جامعه جهانی به فاجعه انسانی رخ داده در جنگ تحمیل شده عراق علیه ایران بود. بمباران‌های افسارگسیخته‌ای که نه تنها نظامیان بلکه بارها و بارها غیر نظامیان را نیز شامل می‌شد. روستاهای اطراف گیلانغرب، پیرانشهر، شهر سردشت، شهر حلبچه عراق و. . . از جمله نقاط غیرنظامی بودند که طعم بمباران شیمیایی را چشیدند و بسیاری از مردمانشان در سکوت مجامع بین‌المللی  جان دادند. آمارها نشان می‌دهند که حدود ۴۰۰‌هزار نفر در جنگ تحمیلی از عوارض بمب‌های شیمیایی ارتش آسیب دیده‌اند.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد

Scroll To Top