ظهور امام زمان علیه السلام

به نام خدا

پرسش: آیا از شواهدی که در دنیا هست ، ظهور امام زمان (عج) نزدیک است ؟

پاسخ: با توجه به این که زمان ظهور مشخص نیست، زمان نشانه‌های مرتبط نزدیک به آن نیز مشخص نیست. بنابراین، سخن گفتن از نزدیکی یا دوری آن، امری پسندیده نیست.
البته، عده‌ای با توجه به اوضاع و شرایط فعلی حاکم بر جهان، به این باور رسیده‌اند که دوره‌ای که در آن زندگی می‌کنیم همان دوره‌ی آخرالزمان است که در روایات به آن اشاره شده است؛ زیرا، برای آخر الزمان نشانه‌هایی گفته شده، مانند گسترش فساد و تفسیر دین بر اساس هوا و هوس و … که این نشانه‌ها در دوره‌ی زمانی ما به وقوع پیوسته است. پس زمان کنونی، آخر الزمان است و ظهور نیز در این دوران محقق می‌شود. به علاوه، با وجود انقلاب اسلامی ایران و زنده شدن نام و یاد امام زمان(عج)، و معرفی ایشان به دنیا، آمادگی و اقبال مردم به پذیرش ایشان، بیشتر شده و امید به ظهور هم بیشتر شده است.
به عبارت دیگر حرکت عمومی کشورها و جوامع به سمت وحدت و هم گرایی و به عبارت دیگر، توجه به تشکیلات بین المللی و اتحادیه‌های منطقه‌ای و فاصله گرفتن از جزء گرایی، ملت‌ها را به این نتیجه رسانده که برای آینده بهتر باید مرز‌ها را به حداقل رساند و جهان را دهکده‌ای کوچک دانست. طبعاً، این پدیده نیاز به یک قانون عمومی و بین المللی را تشدید می‌کند. این رویداد، آمادگی مردم را برای پذیرش یک حاکمیت فراگیر، بیشتر کرده است.
ظهور انقلاب اسلامی که منادی و معرف حقایق اسلام(در حد ممکن) بود، باعث توجه بیشتر جهانیان به اسلام شد و روحیه کفر ستیزی و مبارزه با ظلم در میان ملت‌ها، به ویژه مسلمانان بیشتر شده است؛ به گونه‌ای که اصول‌گرایی اسلامی، یکی از جریاناتی است که منافع غرب را به خطر انداخته است. برخی از علما نیز معتقدند: همان گونه که غیبت دو مرحله‌ای بود و غیبت صغرا برای ایجاد آمادگی مردم برای ورود به غیبت کبرا لازم بود؛ همینطور ظهور نیز ممکن است دو مرحله‌ای باشد و با ظهور صغرا ـ که در انقلاب اسلامی ایران تجلی یافته ـ مردم با حقیقت قیام امام زمان(ع) آشنایی بیشتری پیدا کرده و برای ظهور اصلی و قیام جهانی حضرت آماده می‌شوند.
به هر حال ما در عین آن که باید امید به تعجیل در فرج داشته باشیم و آمادگی برای ظهور را در خود تقویت بکنیم، ولی نباید فکر خود را متوجه اموری بکنیم که از محدوده‌ی علم ما فراتر است و راهی برای دسترسی به آن نداریم. لذا سخن از نزدیکی علایم، امری قابل قبول نیست.

پرسش: آیا امام زمان (عج) به زمان ظهور خود علم دارد ؟

پاسخ: عده‌ای بر این باورند که امام زمان(ع) از زمان ظهور، اطلاعی ندارد. اینان، برای اثبات ادعای خود، به احادیث عدم توقیت تمسک کرده‌اند، مانند «کذب الوقاتون» یا روایت «فلسنا نوقت لاحد وقتا» و یا روایاتی که ظهور را به قیامت تشبیه کرده است: «مثله مثل الساعه التی لایجلیها لوقتها الا هو»(بحار، ج ۵۱، ص154، ح4).
در مقابل عده‌ای دیگر دلالت این احادیث را تمام نمی‌دانند؛ زیرا این که گفته می‌شود، تعیین وقت کنندگان دروغ‌گویند، یا ما اهل بیت تعیین وقت نمی‌کنیم، به معنای عدم علم نیست. حتی روایاتی داریم که علم اهل بیت، متصل به علم الهی است و علم به گذشته و آینده دارند. مرحوم کلینی در باب‌های متعددی، روایاتی را در رابطه با علم ائمه مطرح می‌کند، از جمله این باب را: «ان الائمه(ع) یعلمون علم ما کان و ما یکون و انه لا یخفی علیهم الشی».
بنابراین اظهار نظر قاطعانه در این باره، مشکل است. به علاوه، باید دانست این که حضرت علم به ظهور دارد یا ندارد، برای ما فایده ندارد.

پرسش: آیا باید ظلم و ستم فراگیر شود تا امام زمان (عج) ظهور کنند ؟

پاسخ: باید گفت که پیرامون مفهوم و چیستی فراگیری ظلم و ستم دید‌گاه‌های مختلفی مطرح است. که به برخی اشاره می‌کنیم:
۱. فراگیری ظلم و ستم به معنای غالبیت: طبق این دید‌گاه، در آستانه ظهور، ظلم و ستم در جهان غالب شده و چهره جهان، چهره ظلم و ستم خواهد بود. البته در کنار غالبیت ظلم و ستم، صلاح و رستگاری نیز در میان مردم مطرح می‌باشد. نکته قابل ذکر اینکه در روایات به فراگیری ظلم و ستم خبر داده شده نه فراگیری ظالم و ستمگر. با این نگاه، اگر در جهان یک ظالم بود و از او ظلم‌های متعدد و متنوع سر زند و بقیه مردم، مظلوم و ستمدیده باشند، باز مصداق «ملئت ظلماً و جوراً» تحقق پیدا خواهد کرد.
۲. فراگیری ظلم و ستم به معنای کامل و تمام:
این عده قائلند که فراگیری ظلم و ستم در جهان به طور کامل و تمام صورت می‌پذیرد و جهان به صورت یک پارچه پر از ظلم و ستم خواهد شد و از صلاح و رستگاری هیچ خبری نیست.
البته دیدگاه صحیح همان دید‌گاه اول است.
اینک به نمونه‌هایی از روایات که اشاره به ظلم و جور قبل از ظهور دارند اشاره می‌نماییم.
پیامبر اکرم(ص) می‌فرمایند: «لاتقوم الساعه حتی یملک رجل من اهل بیتی، یواطئ اسمه اسمی، یملأ الارض عدلاً و قسطاً کما ملئت ظلما و جوراً»(اربلی، کشف الغمه فی معرفه الائمه، ج3، ص261)

پرسش: آیا طبق روایات معصومین (ع) که درباره ظهور امام زمان (عج) است ، زمان تعیین کنیم یا که بگوییم زمان کمی مانده است ؟

پاسخ: زمان ظهور مخفی است، و کسی از آن خبر ندارد. در روایات متعددی از ائمه(ع) نقل شده است: ما وقتی برای ظهور نمی‌گوییم و هر کس تعیین کند، دروغگو است.
بله، چون ظهور امری است که نیاز به زمینه سازی دارد و جهان باید آمادگی برای ظهور داشته باشد، برخی از بزرگان ـ با توجه به وضعیت کنونی جامعه بشری ـ امر ظهور را نزدیک دانسته و این نوید را داده‌اند که احتمالا بتوانیم زمان ظهور را درک کنیم. باید توجه داشت که ما هر چند امید داریم ظهور را درک کنیم؛ ولی باید دارای چنان معرفت و روحیه انتظاری باشیم که اگر امر ظهور تاخیر داشت، دچار مشکل در اعتقاد و روحیه نشویم؛ بلکه همه تلاش و کوشش خود را در زمینه اطلاعات الهی و زمینه سازی برای ظهور به کار گیریم.

پرسش: آیا از ظهور امام مهدی باید ترسید؟

پاسخ: امام زمان(عج) مظهر رحمت و مهر و عطوفت الهی است. او به امر خدا برای نجات انسان‌ها و راهنمایی آنها به طرف سعادت و کمال ظهور می‌کند. او همانند طبیب مهربانی است که بدی‌ها و تباهی‌ها را از جامعه انسانی دور می‌کند. او با اجرای عدالت، منافع و امکانات را در اختیار همه قرار می‌دهد و جلوی ظلم و ستم را می‌گیرد. در دوران او امنیت و آرامش فراگیر می‌شود و برکات زمین آشکار‌تر می‌گردد. پس ظهور منتهای آرزوی هر انسان باید باشد. کسی از دوران ظهور می‌ترسد که فقط به فکر ظلم و فساد است.

پرسش: آیا جمعه روز ظهور امام مهدی خواهد بود؟

پاسخ: در برخی روایات اشاره شده است که ظهور در روز جمعه واقع می‌شود. در روایتی از امام صادق(ع) نقل شده است: “قائم ما اهل بیت، در روز جمعه ظهور می‌کند”. و در برخی از روایات روز شنبه به عنوان روز ظهور ذکر شده است. در روایتی از امام باقر(ع) نقل شده است: “قائم(ع) در روز شنبه که روز عاشورا است قیام می‌کند”.
برخی از محققین گفته اند که ممکن است این دو روز به دو مرحله از قیام حضرت اشاره داشته باشد. و برخی روایت روز جمعه را از لحاظ سند آن معتبر تر دانسته اند.

پرسش: آیا زمان ظهور نزدیک است یا نه ؟

پاسخ: ما به علت آنکه از علم محدودی برخورداریم، نمی‌دانیم شرایط فراهم شده است یا خیر و لذا نمی توانیم به صورت قاطع چیزی بگوییم. اما این امید را داریم که زمان ظهور نزدیک شده باشد. البته این احتمال است و ما وظیفه داریم آمادگی ظهور را همیشه در خود حفظ کنیم.

پرسش: آیا ظهور حضرت مهدی را می شود با آمار بررسی کرد؟

پاسخ: بر اساس روایات، «توقیت» برای ظهور حضرت صاحب، کار درست و صحیحی نیست، ائمه(ع) فرموده‌اند ما خاندانی هستیم که برای ظهور آن حضرت، وقتی مشخص نمی‌کنیم». حضرت رسول(ص) فرموده است: «دروغ گفته‌اند آنان که وقت مشخص می‌کنند.»(الغیبه، محمد ابراهیم نعمانی، ص289 یا منتخب الاثر، آیت الله صافی گلپایگانی، ص573).
روایات با مضمون دروغگو بودن افرادی که تعیین وقت می‌کنند متعدد است بنابراین، هیچ فردی از زمان ظهور اطلاعی ندارد. و لذا با زبان آمار نیز قابل بررسی نیست.

پرسش: آیا ظهور نزدیک است ؟ ظهور را شرح دهید ؟

پاسخ: با توجه به این که زمان ظهور مشخص نیست. بنابراین، سخن گفتن از نزدیکی یا دوری آن، امری پسندیده نیست.
البته، عده‌ای با توجه به اوضاع و شرایط فعلی حاکم بر جهان، به این باور رسیده‌اند که دوره‌ای که در آن زندگی می‌کنیم همان دوره‌ی آخرالزمان است که در روایات به آن اشاره شده است؛ زیرا، برای آخر الزمان نشانه‌هایی گفته شده، مانند گسترش فساد و تفسیر دین بر اساس هوا و هوس و … که این نشانه‌ها در دوره‌ی زمانی ما به وقوع پیوسته است. پس زمان کنونی، آخر الزمان است و ظهور نیز در این دوران محقق می‌شود. به علاوه، با وجود انقلاب اسلامی ایران و زنده شدن نام و یاد امام زمان، و معرفی ایشان به دنیا، آمادگی و اقبال مردم به پذیرش ایشان، بیشتر شده و امید به ظهور هم بیشتر شده است.
به هر حال ما در عین آن که باید امید به تعجیل در فرج داشته باشیم و آمادگی برای ظهور را در خود تقویت بکنیم، ولی نباید فکر خود را متوجه اموری بکنیم که از محدوده‌ی علم ما فراتر است و راهی برای دسترسی به آن نداریم. لذا سخن از نزدیکی علایم، امری قابل قبول نیست.
به بیان دیگر همانگونه که بیان شد، زمان ظهور حضرت مهدی(ع) برای کسی معلوم نیست و در روایات متعدد، تعیین کنندگان وقت، دروغگو معرفی شدهاند. بنابراین، هیچ یک از علمای بزرگوار ما نیز برای ظهور، زمانی را تعیین نکرده است. باید توجه داشت که در مواردی، افراد، کلام بزرگان را به درستی درک نمیکنند و طبق فهم و برداشت خود، چیزی را میگویند و بعد آن را به علما نسبت میدهند.
البته دوره زمانی ما، همراه با حوادثی است که امید انسان را به ظهور نزدیک حضرت، افزایش میدهد از جمله:
۱. گسترش مباحث مهدویت در سطوح مختلف جامعه به این معنا که توجه مردم به حضرت و اقبال عمومی و آمادگی پذیرش در مردم نسبت به ایشان، بالا رفته است.
ظهور انقلاب اسلامی که منادی و معرف حقایق اسلام(در حد ممکن) بود، باعث توجه بیشتر جهانیان به اسلام شد و روحیه کفر ستیزی و مبارزه با ظلم در میان ملتها، به ویژه مسلمانان بیشتر شده است . به گونهای که اصول گرایی اسلامی، یکی از جریاناتی است که منافع غرب را به خطر انداخته است. برخی از علما نیز معتقدند، همانگونه که در انقلاب اسلامی ایران تجلی یافته، مردم با حقیقت قیام امام زمان(ع) آشنایی بیشتری پیدا کردهاند و برای ظهور اصلی و قیام جهانی حضرت، آماده میشوند.
۲. آن چه در روایتهای متعدد درباره وضعیت آخر الزمان به تصویر کشیده شده است و در زمان ما قابل مشاهده است، و این احساس به انسان میدهد که شاید دوران آخر الزمانی که در روایات به آن اشاره شده و ظهور حضرت را در بستر چنین دورانی معرفی کرده است، همین زمان ما باشد.
۳. حرکت عمومی کشورها و جوامع به سمت وحدت و همگرایی و به عبارت دیگر، توجه به تشکیلات بین المللی و اتحادیههای منطقهای و فاصله گرفتن از جزء گرایی، ملتها را به این نتیجه رسانده که برای آینده بهتر، باید مرزها را به حداقل رساند و جهان را دهکدهای کوچک دانست. طبعا، این پدیده نیاز به یک قانون عمومی و بین المللی را تشدید میکند. و این رویداد آمادگی را برای پذیرش یک حاکمیت فراگیر، بیش تر کرده است.
۴. ظلم و ستم بیش از حد و روز افزون دولتهای استکباری به کشورهای فقیری که به صورتهای گوناگون در جریان است، از یک سو، و لجام گسیختگی فرهنگی و فکری و علمی از سوی دیگر، و درماندگی مکاتب مختلف در اصلاح بشریت که باعث هرج و مرج در زندگی بشر شده است؛ از سوی سوم، این واقعیت را اثبات کرده است که آینده روشن فقط، در سایه حاکمیت فردی آسمانی است. “الوین تافلر” صاحب نظریه “موج سوم” اعتراف کرده است که : “فهرست مشکلاتی که جامعه ما (غرب) به آن مواجه است، تمامی ندارد. با دیدن فروپاشی پیاپی نهادهای تمدن صنعتی در حال نزاع به درون غرقاب بی کفایتی و فساد، بوی انحطاط اخلاقی آن نیز مشام را میآزارد. در نتیجه، موج ناخشنودی و فشار برای تغییرات، فضا را انباشته است. در پاسخ به این فشارها، هزاران طرح ارائه میشود که همگی ادعا دارند اساس و بنیادی و حتی انقلابیاند، اما بارها و بارها مقررات و طرحهای جدید ـ برای حل مشکلات کمانه میکنند و بر وخامت مشکلات ما میافزایند و این احساس عجز و یأس را دامن میزنند که هیچ فایدهای ندارد. این احساس برای هر نظام دموکراسی خطرناک است و نیاز شدید به وجود مرد اسب سفید سوار ضربالمثلها را هر چه بیشتر دامن میزند”(مجله انتظار، ش3، ص98)
ب. چگونگی قیام: با توجه به روایات به صورت خلاصه می‌توان چنین گفت:
وقتی مردم جهان آماده پذیرش حضرت شدند، با دیدن علایم ظهور نگاه‌ها متوجه مکه می‌شود. حضرت مهدی(عج) با اذن و امر خدا همراه با 313نفر از یاران در مسجد الحرام ظاهر می‌شوند و با معرفی خود ظهور را اعلام کرده و مردم را به سوی خدا و پیروی از خود دعوت می‌کند. با اعلام ظهور، یاران دیگر حضرت نیز به طرف مکه حرکت می‌کنند تا اینکه جمعیت یاران به ده هزار نفر می‌رسد و حضرت خروج می‌کند. مکه را به تصرف در می‌آورد و پس از اصلاح امور به طرف مدینه حرکت می‌کند. با تصرف این شهر و اصلاح امور آن به سمت عراق به راه می‌افتد. البته در طول حرکت یاران دیگری نیز به سپاه حضرت افزوده می‌شود. در عراق پس از ارشاد و راهنمایی، به جنگ با معاندان و لشکر ظالم سفیانی می‌پردازد که در نهایت به پیروزی حضرت و کشته شدن سفیانی و سپاه او می‌انجامد. سپس حضرت برای فتح بیت المقدس اقدام می‌کند. نزول حضرت عیسی(ع) و نماز خواندن ایشان پشت سر امام مهدی(ع) باعث می‌شود افراد زیادی از اهل کتاب به اسلام گرایش پیدا کنند و سر انجام با فرستادن یاران به نقاط مختلف عالم و فتح آن ، پیروزی نهایی برای اسلام رقم می‌خورد.
باید توجه داشت حرکت حضرت با تبلیغ و تبیین حقیقت آغاز می‌شود. او پیام‌آور صلح و راستی است. او برای نجات می‌آید، او رحمت الهی بر بندگان است. او ضد ظلم و شرک و فساد است. لذا ابتدا دعوت به حقیقت می‌کند و سپس در صورت تقابل و عناد افراد، با آنان می‌جنگد.

پرسش: آیا می توان امیدوار بود که ایران پایگاه ظهور امام زمان باشد؟

پاسخ: بنابر روایات، قبل از ظهور، ایران و قم مرکز صدور معارف دین خواهد بود، و معارف دین از آنجا به سراسر عالم منتشر می‌شود و می‌توان ایران را پایگاه زمینه سازان و منتظران ظهور دانست.
در زمان ظهور بنابر روایات شهر کوفه، پایتخت حکومت امام زمان(ع) خواهد بود؛ البته باید توجه داشت که در آن دوران، این مرزهای جغرافیایی برچیده می‌شود.

پرسش: آیا هنگام ظهور انسانهای خوب می مانند و بد ها کشته و به جهنم می روند ؟

پاسخ: دوران ظهور، مربوط به همین دنیا است و دوزخی شدن انسانهای گناهکار، مربوط به عالم آخرت است. زمانی که امام زمان(ع) ظهور کند، ابتدا مردم را به خدا و پذیرش دین حق دعوت میکند. او ابتدا با تبلیغ آیین الهی از مردم میخواهد پیام او را بپذیرند و به سوی خوبیها حرکت کنند. برخی از بد کرداران ـ که آلودگی همه وجودشان را فرا گرفته و حالت حیوانی پیدا کردهاند ـ در مقابل حضرت میایستند و با او میجنگند و سر انجام نیز از بین میروند. اما اگر فردی قبل از ظهور، دارای اشتباهاتی بود ولی آن قدر گناه نکرده که قابلیت توبه را از دست داده باشد، هنگام ظهور راه برگشت و توبه برای او باز است.
نتیجه: هنگام ظهور، انسانهای زیادی زنده خواهند بود، و از موهبتهای آن دوران استفاده خواهند کرد و فقط کسانی از بین میروند که بخواهند در شرک و فساد تباهی باقی بمانند.

پرسش: آیا هنگام ظهور حضرت کشته می شود ؟ چرا ؟

پاسخ: در برخی روایات اشاره شده است هنگامی که امام زمان(ع) با سیصد و سیزده یارانش در مسجد الحرام حاضر شده و اعلام ظهور میکند، عدهای به طرف ایشان حمله میکنند ولی یاران آن بزرگوار از ایشان حفاظت میکنند. گفتنی است جزئیات امر ظهور برای ما روشن نیست و لذا نمیتوان پیرامون آنها به صراحت و شفافیت صحبت کرد.
اگر مراد شما چگونگی رحلت آن بزرگوار است که برخی میگویند توسط یک زن شهید میشود ـ البته بعد از برقراری حکومت و عدالت ـ باید گفت این روایت اعتبار ندارد.

پرسش: ارتباط غرب با ظهور امام مهدی چیست؟

پاسخ: ظهور حضرت مهدی(عج) از وقایع بسیار مهم و سرنوشت ساز تاریخ بشریت و بستر تحقق وعده‌های الهی است. از این رو وقایع گذشته و آینده تاریخ می‌تواند تأثیر مثبت یا منفی در آن داشته باشد.
ارتباط غرب با ظهور امام مهدی(عج) در دو بخش قابل بررسی است:
بخش اول:
مراد از غرب معنای کلی آن یعنی تمدن غربی باشد که شامل متفکران و سیاستمداران و عموم مردم دنیای غرب است. این معنا عمدتاً در مقابل تمدن اسلامی مطرح می‌گردد. غرب به این معنا در دو جهت می‌تواند تأثیرگزار در ظهور باشد:
۱. تأثیر مثبت:
الف. از آنجا که شاخصه‌ی غرب و تمدن غربی قبل از رنسانس و بعد از آن به دو شکل مختلف نماد فساد و ظلم و تبعیض بوده است، همواره میزان ناامیدی انسان‌ها به برقراری عدالت کامل در تمام ابعاد را بیشتر کرده است. و این نا امیدی بشریت را به یک نقطه امید و نجات، آرزومند ساخته است.
انسان‌ها از وعده‌های غیر واقعی غرب برای حاکمیت دموکراسی و آزادی و عدالت نا امید شده‌اند، و به عجز برنامه‌های دست ساخته بشر و در رأس آنها برنامه غرب برای حاکمیت نهایی و مطلق در پایان تاریخ، پی برده‌اند.
گرایش و حمایت مردم دنیا از نداهای عدالت‌خواهی و صلح طلبی در کشورهای مختلف مؤید خوبی برای این ادعاست. این نا امیدی از حاکمان بشری و گرایش به عدالت خواهی، انسان‌ها را برای پذیرش یک رهبر الهی و یک حکومت جهانی جهت برقراری عدالت در جهان آماده می‌سازد و این می‌تواند زمینه‌ساز حکومت و ظهور حضرت مهدی(عج) باشد. البته این تأثیر به صورت غیر مستقیم و بدون خواست غرب صورت می‌گیرد.
ب. پیشرفت علم، تکنولوژی و فناوری در جهان که عمدتاً در غرب اتفاق افتاده است و روز به روز بیشتر می‌شود باعث شده که ارتباطات مردم جهان، مرزهای خاکی را در نوردد و فرهنگهای جوامع را به تعامل وا دارد. این تعامل فرهنگی و استفاده مشترک و همگانی از علوم و پیشرفت‌های آن، باعث هم گرایی و نزدیکی نوع تفکر‌ها خواهد شد و این می‌تواند یکی از زمینه‌های ظهور حضرت مهدی(ع) باشد. زیرا یک حکومت واحد جهانی لازمه‌اش توحید در فرهنگ و تفکر از سویی، و بهره‌برداری مشترک و یکسان از مواهب طبیعی برای عموم مردم جهان از سوی دیگر، است.
پس می‌توان گفت تمدن غربی از لحاظ سیاسی و علمی به طور ناخواسته و غیر مستقیم عاملی برای حرکت جهان به سوی ظهور است.
۲. تأثیر منفی: تمدن غربی در مقابل اندیشه مهدویت ساکت نمانده است و عمدتاً از دو زاویه به مبارزه و ستیز با این تفکر پرداخته است. از یک سو با رواج کفر و الحاد و دور کردن انسان‌ها از تفکر الهی و اندیشه دین مداری، مبارزه منفی خود را برنامه ریزی کرده است و برای اجرای این نقشه از اهرم فساد و رواج بی بند و باری بین مردم دنیا اعم از جوامع غربی و اسلامی ، باعث نوعی “غفلت حداکثری” از عدالت خواهی و انسانیت شده است. این عدالت خواهی شاخصه اندیشه مهدویت و نجات بخش است و غفلت از آن دوری از زمان ظهور را رقم می‌زند.
از سوی دیگر با برنامه ریزی متقابل و رودر رو با اندیشه مهدویت به مبارزه جویی می‌پردازد.
برای نمونه می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
الف. تهیه فیلم‌های ضد دینی و ضد مهدوی مانند “پیشگویی‌های نوستراداموس” و بازی کامپیوتری جنگ خلیج “یا مهدی”؛
ب. مهدی تراشی و حمایت از چنین حرکت‌هایی که باعث لوث شدن و تردید مردم در اصل اندیشه مهدویت است؛
ج. تهیه بازی‌های کامپیوتری ضد دینی و ضد اخلاقی و ضد مهدوی برای تأثیر گذاری در تفکر و رفتار نسل آینده؛
د. مقابله با حرکت‌های عدالت خواهی در جوامع دنیا و توسل به قدرت نظامی برای سرکوبی آن مانند حمله آمریکا به افغانستان، عراق و توطئه مستقیم و غیر مستقیم برای سرکوبی حرکت عظیم عدالت طلبی در جمهوری اسلامی ایران از آغاز تا کنون.
بخش دوم:
غرب امروز را می‌توان به دو شاخه تقسیم نمود:
۱. متفکران ۲. سیاستمداران
هر دسته نیز به دو گروه تقسیم می‌شوند و مجموعاً چهار گروه را تشکیل می‌دهند:
متفکران دینی، متفکران مادی؛ سیاستمداران عدالت خواه، سیاست مداران قدرت طلب.
هر یک از این چهار گروه به نوعی تأثیر مثبت یا منفی در زمان ظهور حضرت مهدی(عج) دارند:
الف. متفکران دینی و سیاستمداران عدالت خواه:
این دو گروه بر اساس رشد، آگاهی و بیداری فطرت انسانی و الهی خود می‌توانند تأثیر مثبت در ظهور داشته باشند. زیرا مردم جهان را برای پذیرش آن واقعه عظیم تاریخ یعنی ظهور و حاکمیت عدالت نهایی در جهان آماده می‌سازند.
ب. متفکران مادی و سیاستمداران قدرت طلب:
این دو گروه برای رسیدن به حاکمیت بر مردم جهان و استثمار آنها در تمامی ابعاد علمی، فرهنگی، اخلاقی، فکری و نظامی، و طبیعتاً در جهت مقابله با تفکر عدالت‌خواهی و حق طلبی و رفع ظلم و فساد از جوامع قدم برداشته و تمام تلاش خویش را برای دور نمودن مردم جهان از این تفکر بکار خواهند گرفت. و لذا تأثیر منفی و مستقیم در دور شدن ظهور خواهند داشت.
لذا با توجه به تأثیرات مثبت و منفی غرب در نزدیکی و یا دور شدن ظهور حضرت مهدی(ع)، باید در جهت تقویت تأثیر مثبت و یا مقابله با تأثیر منفی برنامه ریزی نمود.
برای آگاهی بیشتر به منابع زیر رجوع فرمایید: ۱. مجله انتظار مقاله مهدی ستیزی، حکومت حهانی و جهانی ساز، ۲. انتظار شماره ۶، ۳.کتاب در انتظار ققنوس ص309، ۴.مجله موعود، ۵. مجله انتظار نوجوان ،شماره ۵.

پرسش: اگر امام زمان (عج) ظهور کرد همان روز قیامت خواهد شد یا نه ؟

پاسخ: الف. بین زمان ظهور امام زمان(ع) و روز قیامت، تفاوت اساسی و جوهری وجود دارد. امام زمان(ع) با ظهور خود، زمینی را که پر از ظلم و ستم شده، سرشار از عدالت می‌کند.
از امام حسین(ع) به نقل از پیامبر اسلام(ص) روایت شده است: «لو لم یبق من الدنیا الاّ یوم واحد لطول الله ذلک الیوم حتی یخرج رجل من ولدی فیملأها عدلاً و قسطاً کما ملئت جوراً و ظلماً. کذلک سمعت رسول الله یقول»؛ اگر باقی نماند از عمر دنیا مگر یک روز، هر آینه، طولانی می‌کند خداوند آن روز را تا اینکه خارج می‌شود مردی از فرزندان من، پس پر می‌کند دنیا را از عدل و قسط؛ همانگونه که پر شده است از جور و ستم. این چنین شنیدم که رسول خدا می‌گفت»(منتخب الاثر، فصل دوم، باب ۲۵، ص308).
از این حدیث به خوبی روشن است که ظهور امام زمان(ع) امری حتمی و مربوط به همین دنیا است و با ظهور ایشان، عدالت در همین دنیا عالم گیر می‌شود.
در حالی که روز قیامت، روزی است که با پدیدار شدن علایم آن، نظام هستی دگرگون می‌گرددو عمر دنیا به پایان می‌رسد. در آن روز، همه آدمیان، از اولین تا آخرین فرد، در برابر بارگاه ربوبی حاضر می‌شوند تا به کردار دنیوی آنان رسیدگی شود و پاداش و کیفر اعمال خود را ببینند. لذا آخرت، محل پاداش است و نه عمل و حرکت.

پرسش: اگر ما در ناآگاهی و بی خبری از ظهور آقا باشیم و گنهکار هم باشیم ، و ایشان در زمان ما ظهور کنند ، ان وقت هم می شود توبه کرد ؟

پاسخ: راه توبه هیچ وقت به روی انسان بسته نیست و اگر انسان واقعا از اشتباه خود پشیمان باشد، حضرت وی را می‌بخشد. اصلا حضرت برای هدایت می‌آید و به همین علت ابتدا از مردم می‌خواهد به راه حق برگردند. البته باید بدانیم اگر گناه زیاد شد، در مواردی انسان توفیق توبه را از دست می‌دهد، لذا یک دوست و منتظر سعی می‌کند به گناه گرفتار نشود و اگر خدای نکرده مرتکب خلافی شد توبه کند.

پرسش: امام زمان (عج) چه روزی ظهور خواهد کرد ؟

پاسخ: در مورد «روز ظهور» روایات مختلفی وجود دارد؛ برخی روز جمعه، بعضی روز شنبه و در بعضی دیگر روز عاشورا به عنوان روز ظهور مطرح شده است.
البته بعضی از روایات قابل جمع است، برای مثال روز عاشورا روز شنبه هم باشد؛ چنان که در روایتی از امام باقر(ع) نقل شده است: «کأنی بالقائم یوم عاشورا یوم السبت قائماً بین الرکن و المقام»؛ «گویا قائم را می‌بینیم روز عاشورا ـ که روز شنبه است ـ بین رکن و مقام [در مسجد الحرام] ایستاده است».(بحار الانوار، ج52، ص29، ج30).
ولی روایات روز شنبه، منافی با روایت نقل شده از امام صادق(ع) است که می‌فرماید: «یخرج قائمنا اهل البیت یوم الجمعه»؛«خروج می‌کند قائم ما اهل بیت روز جمعه»(بحار الانوار، ج52، ص279، ح6). برخی از محققان این دو روز را حمل بر دو مرحله از جریان ظهور می‌کنند: مرحله ظهور و مرحله خروج. به هر حال، سخن قطعی در این زمینه دشوار است.

پرسش: امام زمان (عج) کی ظهور می کند ؟

پاسخ: امام مهدی(عج) زمانی ظهور می‌کند که شرایط آن فراهم شده باشد؛ یعنی، افرادی باشند که واقعا یار و یاور امام(عج) باشند. او را شناخته و ایمان قوی به او و اهدافش داشته باشند و لحظه ای دست از یاری و حمایت بر ندارند. از طرفی مردم آمادگی پذیرش حضرت را واقعا داشته باشند و خواستار ظهورش شوند… و این زمانی است که مردم در زندگی خود یاد حضرت را زنده کنند و اعمال و رفتار و کردارشان به گونه ای باشد که نشان دهند منتظر ظهورند. وضعیت مردم جهان نیز به گونه‌ای باشد که منتظر ظهور مرد آسمانی باشند.

پرسش: ایران در هنگام ظهور چگونه خواهد بود ؟

پاسخ: با توجه به روایات می‌توان شرایط ایران را تا حدودی این گونه ترسیم کرد: «دانش و معارف دین اسلام و مکتب تشیع، از ایران و قم، به جهانیان صادر می‌شود. لذا موقعیت علمی ایران ممتاز است و اصلی ترین مرکز دین اهل بیت(ع) خواهد بود. در روایتی از وجود مقدس امام صادق(ع) نقل شده است: «به زودی، کوفه، از مؤمنان خالی می‌گردد و دانش مانند ماری که در سوراخش پنهان می‌شود، از آن شهر رخت برمی‌بندد؛ سپس علم ظاهر می‌شود در شهری به نام قم؛ آن شهر معدن علم و فضل می‌گردد(و از آنجا به سایر شهر‌ها پخش می‌شود) به گونه‌ای که باقی نمی‌ماند در زمین جاهلی نسبت به دین، حتی زنان در خانه‌ها. این قضیه نزدیک ظهور قائم(ع) واقع می‌شود … علم، از قم به سایر شهر‌ها در شرق و غرب پخش می‌شود و حجت بر جهانیان تمام می‌شود به گونه‌ای که در تمام زمین، فردی پیدا نمی‌شود که دین و علم به او نرسیده باشد. بعد از آن قائم، قیام می‌کند و سبب انتقام خدا و غضب او بر بندگان(ظالم و معاند) می‌شود؛ زیرا، خداوند انتقام (و عذاب) بر بندگان روا نمی‌دارد، مگر وقتی که حجت را انکار کنند»؛ (بحار الانوار، ج 57و60، ص213).
خیزش و جنبشی بزرگ برای دعوت مردم به طرف دین، در ایران روی می‌دهد. از امام کاظم(ع) نقل شده است: «مردی از اهل قم، مردم را به سوی حق دعوت می‌کند. گروهی، دور او اجتماع می‌کنند که مانند پاره‌های آهن‌اند و باد‌های تند(حوادث) نمی‌تواند آنها را از جای برکند. از جنگ خسته نمی‌شوند و کناره‌گیری نمی‌کنند و بر خدا توکل می‌کنند. سر انجام، پیروزی برای متقین و پرهیزکاران است».(بحار، ج60، ص216، ح37).
گویا این حرکت، همان حرکتی است که از امام باقر(ع) نقل شده است: «گویا می‌بینم گروهی از مشرق زمین خروج می‌کنند و طالب حق هستند، اما به آنان پاسخ داده نمی‌شود. مجدداً برخواسته‌ی خود تاکید می‌کنند ولی جواب نمی‌شنوند. پس چون چنین دیدند، شمشیر‌ها را به دوش می‌کشند، در مقابل دشمن می‌ایستند تا حق به آنها داده می‌شود، اما این بار قبول نمی‌کنند بلکه قیام می‌کنند و نمی‌دهند آن را (پرچم قیام را) مگر به صاحب شما(امام زمان(ع))».(بحار الانوار، ج52، ص243، ح116).
خروج سید حسنی و خراسانی که در روایات به آنها اشاره شده است را می‌توان در این باره دانست. بنابراین، موقعیت اجتماعی آن روز ایران حرکت به سوی حق طلبی و دعوت به آمادگی برای ظهور است.
در بستر این جامعه نیز یاران حضرت شکل می‌گیرند. در حدیثی از امام صادق(ع) نقل شده است: «قم را قم نامیدند، چون اهل او، اجتماع می‌کنند با قائم آل محمد(ص) و با او قیام می‌کنند و او را یاری می‌کنند».(بحار الانوار، ج 57و ۶۰، ص216، ح38).
در روایاتی که به نام یاران و شهر‌ها اشاره دارد، شهر‌های متعددی از ایران ذکر شده است. خلاصه آن که ایران، مرکز صدور دین و معارف اهل بیت است و زمینه‌سازی برای ظهور می‌کند.
در برخی از روایات اهل بیت(ع) به حضور فعال عجم در سپاه و ارتش مخصوص امام مهدی(ع) اشاره شده است. البته مقصود از عجم ملت‌های غیر عرب است، ولی به احتمال زیاد بیشترین مصداق آن در عصر ظهور، ایرانیان خواهند بود به ویژه که مرکز شیعه در ایران است.
مجموعه روایات وارده در مورد ایرانیان نشان می‌دهد که این گروه، زمینه‌سازان حکومت حضرت مهدی(ع) در جهان هستند و بیشترین تأثیر را در روند استقرار حکومت آن خورشید عالم‌تاب دارند، و در حقیقت حضرت مهدی(ع) به همراه یاران از جمله ایرانیان با دشمنان به مبارزه برمی‌خیزد.

پرسش: با ظهور امام مهدی وضعیت علم و تکنولوژی چه خواهد شد؟

پاسخ: امام صادق(ع) می فرماید: “العلم سبعه و عشرون حرفا فجمیع ما جاءت به الرسل حرفان فلم یعرف الناس حتی الیوم غیر الحرفین فاذا قام القائم اخرج الخمسه و العشرین حرفاً فبثها فی الناس و ضم الیها الحرفین حتی یبثها سبعه و عشرین حرفا”؛”علم ۲۷ حرف است و تمام آنچه پیامبران آورده‌اند، دو حرف است و مردم تا امروز جز این دو حرف را نمی‌دانند و زمانی که قائم قیام کند ۲۵ حرف را خارج می‌کند و بین مردم منتشر می‌سازد و آن دو حرف را نیز به آنها ضمیمه می‌کند تا ۲۷ حرف را پخش کند”.(بصائر الدرجات، ص117).
بنابراین روایت؛ در زمان ظهور، علم پیشرف فراوانی خواهد کرد؛ اما اینکه این علم چه سودی دارد؛ طبیعی است که هر سود و رفاه و پیشرفت مادی و معنوی که نصیب انسان می‌شود بر پایه علم و آگاهی استوار است. بنابراین مقدمه تمام وعده‌های نیکی که برای دوران ظهور داده شده، پیشرفت علم است. تا زمانی که آگاهی مردم بالا نرود، معنویت و عدالت و امنیت قابل اجرا نخواهد بود. البته بعضی آنها را از نوع علم تجربی می‌دانند و معتقدند: منظور پیشرفت پزشکی، کشاورزی، فضانوردی و … است و بعضی آن را علوم الهی و نحوه تقرب و نزدیک شدن به خدا می‌دانند؛ یعنی، مردم در زمان حضرت می‌آموزند چگونه بنده واقعی گردند و در اثر پیشرفت معنوی قادر به هر کاری می‌شوند(مانند عارفان حقیقی در زمان ما). به هر حال سود علم چیز مخفی نیست که احتیاج به توضیح داشته باشد چه علم الهی باشد چه علم طبیعی.

پرسش: به نظر شما ظهور امام زمان (عج) چه موقع است ؟

پاسخ: برای هر انقلاب از جمله انقلاب و ظهور امام زمان(عج) حداقل چهار شرط لازم است:
الف. برنامه و قانون جامع: از آنجایی که برنامه حرکتی حضرت مهدی(ع) بر اساس دستورات دین اسلام و سیره پیامبر(ص) است. این شرط از شرایط ظهور فراهم است.
ب. رهبر: هر انقلاب نیاز به رهبری دارد که عالم به برنامه‌ها و اهداف انقلاب باشد. وضعیت موجود و مطلوب را بتواند تشخیص دهد. شجاع و قاطع و دلسوز باشد و … و چون رهبری ظهور به دست امام زمان(عج) است ـ که متصل به علم الهی و آیینه تمام نمای صفات جلال و جمال خداوند است ـ لذا این شرط نیز برای ظهور فراهم است.
ج. یاران: یک انقلاب نیاز به یاورانی دارد که رهبر را شناخته و به او ایمان داشته باشند، از اهداف و برنامه‌های انقلاب، آگاه بوده و آنها را باور کنند. شجاع و فداکار باشند و تا آخرین نفس بایستند. این یاران قبل از شروع قیام، به زمینه سازی پرداخته و مردم را نسبت به حرکت انقلاب آگاه نموده و آنان را ترغیب به پذیرش انقلاب می‌کنند. در جریان انقلاب در صحنه‌ها حاضر شده و از هیچ تلاشی کوتاهی نمی‌کنند. و بعد از پیروزی و اجرای برنامه‌ها، خود را وقف قیام می‌کنند و … انقلاب امام زمان(عج) نیز نیاز به یارانی شجاع، مؤمن، آگاه و عالم دارد.
د. پذیرش مردم: اگر مردم آن انقلاب را خواستار باشند، انقلاب شکل گرفته و به سرانجام مطلوب می‌‌رسد. ظهور نیز وقتی است که مردم واقعاً خواستار ظهور حضرت و عدالت گستری او باشند.

پرسش: چرا با آنکه دعای حضرت مستجاب می شود ، ایشان برای ظهور دعا نمی کنند ؟

پاسخ: هر چند امام عصر(ع) انسان کامل بوده و دعای ایشان نزد حضرت حق مستجاب است، ولی باید دانست که خداوند این جهان را بر پایه اسباب قرار داده است بدین معنی که برای تحقق هر پدیده باید شرایط آن فراهم شود. قیام جهانی حضرت چون با جامعه انسانی در ارتباط است و انسان‌ها دارای اختیار و انتخاب هستند و خود باید چگونگی زندگی جمعی خود را رقم بزنند، بنابراین باید انسان‌ها بخواهند تا ظهور تحقق پذیرد. امام زمان(ع) هر چند دعا می‌کند و برای امر ظهور تلاش کرده و زمینه‌سازی می‌نماید، ولی این کافی نیست بلکه تلاش انسان‌ها نیز لازم است .
امام مهدی(عج) زمانی ظهور می‌کند که شرایط آن فراهم شده باشد؛ یعنی، افرادی باشند که واقعا یار و یاور امام(عج) باشند. او را شناخته و ایمان قوی به او و اهدافش داشته باشند و لحظه ای دست از یاری و حمایت وی بر ندارند. از طرفی مردم آمادگی پذیرش حضرت را واقعا داشته باشند و خواستار ظهورش شوند… و این زمانی است که مردم در زندگی خود یاد حضرت را زنده کنند و اعمال و رفتار و کردارشان به گونه ای باشد که نشان دهند منتظر ظهورند. وضعیت مردم جهان نیز به گونه‌ای باشد که منتظر ظهور مرد آسمانی باشند.

پرسش: چرا روز ظهور حضرت مهدی جمعه است ؟

پاسخ: در برخی روایات اشاره شده است که ظهور در روز جمعه واقع می‌شود. در روایتی از امام صادق(ع) نقل شده است: «قائم ما اهل بیت، در روز جمعه ظهور می‌کند». و در برخی از روایات روز شنبه به عنوان روز ظهور ذکر شده است. در روایتی از امام باقر(ع) نقل شده است: «قائم(ع) در روز شنبه که روز عاشورا است قیام می‌کند».
برخی از محققین گفته اند که ممکن است این دو روز به دو مرحله از قیام حضرت اشاره داشته باشد. و برخی روایت روز جمعه را از لحاظ سند آن معتبر تر دانسته اند.
در روایات، برای آن که چرا روز جمعه روز ظهور است دلیل خاصی مطرح نشده است. اما روز جمعه به علت ویژگی‌هایی که دارد می‌تواند به عنوان روز ظهور انتخاب شود:
ـ روز جمعه بهترین روز ایام هفته بوده و روز عید مسلمین است؛
ـ روز جمعه روز رحمت است زیرا عذاب الهی از اهل عذاب(در عالم برزخ) برداشته می‌شود.
ـ روز جمعه روزی است که محبان امام زمان(ع) با خواندن دعای ندبه آمادگی بیشتری برای امر ظهور دارند.

پرسش: چرا ظهور حضرت ناگهانی نیست ؟ چرا باید ظهور حضرت با علائم قبلی همراه باشد . لذا بنظرم از امدن حضرت در این جمعه نا مفهوم است چون علامتی رخ نداده است لطفا راهنمایی بفرمایید ؟

پاسخ: قیام و انقلاب جهانی امام مهدی(ع) نشانه‌هایی دارد. دانستن این علائم آثار مهمی در پی خواهد داشت. از آنجا که این نشانه‌ها نوید بخش فرج مهدی آل محمد(ص) است، وقوع هر یک از آنها نور امید را در دل‌های منتظران، پر فروغ‌تر خواهد کرد و برای معاندان و منحرفان مایه تذکر و هشدار خواهد بود تا از بدی و تباهی دست بردارند، همچنان که منتظران را برای درک ظهور و کسب قابلیت همراهی و حضور در کنار معصوم(ع) مهیاتر خواهد کرد. علاوه بر اینکه آگاهی از اتفآقاتی که در آینده رخ خواهد داد می‌تواند ما را در برنامه ریزی مناسب برای مواجهه بهتر با آنها یاری دهد، همانگونه که این علائم معیار خوبی برای تشخیص مدعیان دروغین مهدویت است. بنابراین اگر کسی ادعای مهدویت کرد ولی قیام او همراه با این علائم نبود به سادگی می‌توان به دروغگو بودن او پی برد.
باید توجه داشت علائم و نشانه‌هایی که در روایات متعدد و معتبر ما نقل شده است خیلی نیست.
در منابع روایی، بسیاری از رخداد‌های طبیعی و غیر طبیعی و دگر‌گونی‌های سیاسی و اجتماعی به عنوان علائم ظهور، ذکر شده است. بدیهی است که روایات مربوط به این مسئله، مانند سایر مسائل دیگر، از جهت درستی و اعتبار، یکسان نیستند. در میان این روایات، برخی از جهت سند غیر قابل اعتمادند و برخی هم از جهت مضمون و مطالبی که در آن مطرح شده، جای بحث و تامل دارند. بنابراین، نمی‌توان به صرف دیدن یک روایت و بدون بررسی کارشناسانه از جهت سند و دلالت، به آن اعتماد کرد. در میان نشانه‌ها، برخی به عنوان «علایم حتمی ظهور» ذکر شده است.
علائم معروف حتمی، پنج مورد است:
۱. خروج سفیانی؛ پیش از قیام حضرت مهدی(ع) مردی از نسل ابوسفیان، در منطقه شام، خروج می‌کند و با تصرف بخش‌هایی از سرزمین اسلام، برای یافتن و کشتن شیعیان جایزه تعیین می‌کند. (بحار الانوار، ج52، ص182).
۲. خسف در بیداء؛ خسف، یعنی فرورفتن، و بیداء نام سرزمینی بین مدینه و مکه است. سفیانی که در آستانه ظهور حضرت مهدی(ع) خروج می‌کند، هنگامی که از ظهور ایشان با خبر می‌گردد سپاهی عظیم به مدینه و مکه می‌فرستد و چون به سرزمین بیداء می‌رسند، خداوند آنان را در کام زمین فرو می‌برد و هلاک می‌شوند. (کنز العمال، ج14، ص272؛ ینابیع الموده، قندوزی، ص427).
۳. خروج یمانی؛ سرداری از یمن قیام می‌کند و مردم را به حق و عدل دعوت می‌کند. خروج یمانی، اجمالاٌ از نشانه‌های ظهور است، هر چند جزئیات و چگونگی قیام وی، روشن نیست.
۴. قتل نفس زکیه؛ نفس زکیه، یعنی انسان پاک و بی گناه. در آستانه ظهور حضرت مهدی، جوانی بی گناه، مظلومانه در مسجد الحرام به قتل می‌رسد.
۵. صیحه آسمانی؛ منظور از آن، صدایی است که در آستانه ظهور حضرت مهدی، از آسمان به گوش می‌رسد و همه مردم آن را می‌شنوند. محتوای این پیام آسمانی، دعوت به حق و حضرت مهدی است. امام باقر(ع) می‌فرماید:«ندا کننده‌‌ای از آسمان، نام قائم ما را ندا می‌کند. پس هر که در شرق و غرب است، آن را می‌شنود.(الغیبه، نعمانی، ص252).
البته در برخی از روایات، به علائم دیگری نیز اشاره شده است، مانند خورشید گرفتگی در نیمه ماه رمضان و ماه گرفتگی در آخر آن. (الغیبه، طوسی، ص444) و یا طلوع خورشید از مغرب(الغیبه، طوسی، ص435).
نکته دیگری که باید به آن توجه داشت آن است که وقوع اصل یک علامت، حتمی است ولی در رابطه با جزئیات آن نمی‌توان سخنی به میان آورد. بنابراین شاید علایم با ظهور از نظر زمانی بسیار نزدیک به هم باشد. در این صورت سخن از ۶ ماه حرف قابل پذیرش نیست.
ما وظیفه داریم نسبت به مباحث پیرامون امام عصر(ع) اطلاع صحیح پیدا کنیم و دیگران را نیز آگاه کنیم. بسیار مناسب است که اطلاع رسانی را از دانشگاه خود شروع کنید. بنیاد تخصصی مهدویت دوره‌های کوتاه مدتی پیرامون آشنایی با امام مهدی(ع) برگزار می‌کند.

پرسش: چه ارتباطی بین غرب و ظهور حضرت مهدی (عج) است ؟

پاسخ: ظهور حضرت مهدی(عج) از وقایع بسیار مهم و سرنوشت ساز تاریخ بشریت و بستر تحقق وعده‌های الهی است. از این رو وقایع گذشته و آینده تاریخ می‌تواند تأثیر مثبت یا منفی در آن داشته باشد.
ارتباط غرب با ظهور امام مهدی(عج) در دو بخش قابل بررسی است:
بخش اول:
مراد از غرب معنای کلی آن یعنی تمدن غربی باشد که شامل متفکران و سیاستمداران و عموم مردم دنیای غرب است. این معنا عمدتاً در مقابل تمدن اسلامی مطرح می‌گردد. غرب به این معنا در دو جهت می‌تواند تأثیرگزار در ظهور باشد:
۱. تأثیر مثبت:
الف. از آنجا که شاخصه‌ی غرب و تمدن غربی قبل از رنسانس و بعد از آن به دو شکل مختلف نماد فساد و ظلم و تبعیض بوده است، همواره میزان ناامیدی انسان‌ها به برقراری عدالت کامل در تمام ابعاد را بیشتر کرده است. و این نا امیدی بشریت را به یک نقطه امید و نجات، آرزومند ساخته است.
انسان‌ها از وعده‌های غیر واقعی غرب برای حاکمیت دموکراسی و آزادی و عدالت نا امید شده‌اند، و به عجز برنامه‌های دست ساخته بشر و در رأس آنها برنامه غرب برای حاکمیت نهایی و مطلق در پایان تاریخ، پی برده‌اند.
گرایش و حمایت مردم دنیا از نداهای عدالت‌خواهی و صلح طلبی در کشورهای مختلف مؤید خوبی برای این ادعاست. این نا امیدی از حاکمان بشری و گرایش به عدالت خواهی، انسان‌ها را برای پذیرش یک رهبر الهی و یک حکومت جهانی جهت برقراری عدالت در جهان آماده می‌سازد و این می‌تواند زمینه‌ساز حکومت و ظهور حضرت مهدی(عج) باشد. البته این تأثیر به صورت غیر مستقیم و بدون خواست غرب صورت می‌گیرد.
ب. پیشرفت علم، تکنولوژی و فناوری در جهان که عمدتاً در غرب اتفاق افتاده است و روز به روز بیشتر می‌شود باعث شده که ارتباطات مردم جهان، مرزهای خاکی را در نوردد و فرهنگهای جوامع را به تعامل وا دارد. این تعامل فرهنگی و استفاده مشترک و همگانی از علوم و پیشرفت‌های آن، باعث هم گرایی و نزدیکی نوع تفکر‌ها خواهد شد و این می‌تواند یکی از زمینه‌های ظهور حضرت مهدی(ع) باشد. زیرا یک حکومت واحد جهانی لازمه‌اش توحید در فرهنگ و تفکر از سویی، و بهره‌برداری مشترک و یکسان از مواهب طبیعی برای عموم مردم جهان از سوی دیگر، است.
پس می‌توان گفت تمدن غربی از لحاظ سیاسی و علمی به طور ناخواسته و غیر مستقیم عاملی برای حرکت جهان به سوی ظهور است.
۲. تأثیر منفی: تمدن غربی در مقابل اندیشه مهدویت ساکت نمانده است و عمدتاً از دو زاویه به مبارزه و ستیز با این تفکر پرداخته است. از یک سو با رواج کفر و الحاد و دور کردن انسان‌ها از تفکر الهی و اندیشه دین مداری، مبارزه منفی خود را برنامه ریزی کرده است و برای اجرای این نقشه از اهرم فساد و رواج بی بند و باری بین مردم دنیا اعم از جوامع غربی و اسلامی ، باعث نوعی «غفلت حداکثری» از عدالت خواهی و انسانیت شده است. این عدالت خواهی شاخصه اندیشه مهدویت و نجات بخش است و غفلت از آن دوری از زمان ظهور را رقم می‌زند.
از سوی دیگر با برنامه ریزی متقابل و رودر رو با اندیشه مهدویت به مبارزه جویی می‌پردازد.
برای نمونه می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
الف. تهیه فیلم‌های ضد دینی و ضد مهدوی مانند «پیشگویی‌های نوستراداموس» و بازی کامپیوتری جنگ خلیج «یا مهدی»؛
ب. مهدی تراشی و حمایت از چنین حرکت‌هایی که باعث لوث شدن و تردید مردم در اصل اندیشه مهدویت است؛
ج. تهیه بازی‌های کامپیوتری ضد دینی و ضد اخلاقی و ضد مهدوی برای تأثیر گذاری در تفکر و رفتار نسل آینده؛
د. مقابله با حرکت‌های عدالت خواهی در جوامع دنیا و توسل به قدرت نظامی برای سرکوبی آن مانند حمله آمریکا به افغانستان، عراق و توطئه مستقیم و غیر مستقیم برای سرکوبی حرکت عظیم عدالت طلبی در جمهوری اسلامی ایران از آغاز تا کنون.
بخش دوم:
غرب امروز را می‌توان به دو شاخه تقسیم نمود:
۱. متفکران ۲. سیاستمداران
هر دسته نیز به دو گروه تقسیم می‌شوند و مجموعاً چهار گروه را تشکیل می‌دهند:
متفکران دینی، متفکران مادی؛ سیاستمداران عدالت خواه، سیاست مداران قدرت طلب.
هر یک از این چهار گروه به نوعی تأثیر مثبت یا منفی در زمان ظهور حضرت مهدی(عج) دارند:
الف. متفکران دینی و سیاستمداران عدالت خواه:
این دو گروه بر اساس رشد، آگاهی و بیداری فطرت انسانی و الهی خود می‌توانند تأثیر مثبت در ظهور داشته باشند. زیرا مردم جهان را برای پذیرش آن واقعه عظیم تاریخ یعنی ظهور و حاکمیت عدالت نهایی در جهان آماده می‌سازند.
ب. متفکران مادی و سیاستمداران قدرت طلب:
این دو گروه برای رسیدن به حاکمیت بر مردم جهان و استثمار آنها در تمامی ابعاد علمی، فرهنگی، اخلاقی، فکری و نظامی، و طبیعتاً در جهت مقابله با تفکر عدالت‌خواهی و حق طلبی و رفع ظلم و فساد از جوامع قدم برداشته و تمام تلاش خویش را برای دور نمودن مردم جهان از این تفکر بکار خواهند گرفت. و لذا تأثیر منفی و مستقیم در دور شدن ظهور خواهند داشت.
لذا با توجه به تأثیرات مثبت و منفی غرب در نزدیکی و یا دور شدن ظهور حضرت مهدی(ع)، باید در جهت تقویت تأثیر مثبت و یا مقابله با تأثیر منفی برنامه ریزی نمود.
برای آگاهی بیشتر به منابع زیر رجوع فرمایید: ۱. مجله انتظار مقاله مهدی ستیزی، حکومت حهانی و جهانی ساز، ۲. انتظار شماره ۶، ۳.کتاب در انتظار ققنوس ص309، ۴.مجله موعود، ۵. مجله انتظار نوجوان ،شماره ۵.

پرسش: حضرت مهدی (عج) از چه مکانی ظهور می کنند ؟

پاسخ: بنابر روایات حضرت مهدی(عج)، از مکه و مسجد الحرام ظهور می کند. در حدیثی از امام باقر(ع) نقل شده است: به درستی که قائم(عج) در میان گروهی به عدد اهل بدر (۳۱۳) از گردنه ذی طوی(کوهی کنار مکه) پایین می آید تا آنکه پشت خود را به حجر الاسود تکیه می دهد و پرچم پیروزی را به اهتزاز در می آورد.
همه مسلمین (چه عامه و چه خاصه) اتفاق دارند محل ظهور مکه و مسجد الحرام است.

پرسش: در چه صورت امام زمان (عج) ظهور می کنند ؟

پاسخ: به نظر می‌آید مراد شما این است که چه شرایطی باید رقم بخورد تا امکان ظهور فراهم شود.
مراد از شرایط انقلاب که ظهور و قیام حضرت مهدی(ع) نمونه‌ی کامل و بارز آن است، اموری است که پدیده‌ی انقلاب به آنها وابستگی وجودی دارد و تحقق آن، متوقف و مشروط به وجود این امور است. برای انقلاب جهانی و بزرگ امام مهدی(ع) مانند هر انقلاب دیگر، چهار شرط متصور است:
الف. قانون جامع:
یک انقلاب برای در هم شکستن وضع موجود و برقراری وضع مطلوب، به دو برنامه نیاز دارد: ۱. برنامه برای نابودی وضع موجود؛ ۲. قانون مناسب برای حرکت جامعه به طرف وضعیت مطلوب و رسیدن به حالت آرمانی.
قیام جهانی حضرت مهدی(ع) نیز این شرط را لازم دارد. برنامه‌ی حرکت، در قسمت اول، بر اساس روایات، حرکت مسلحانه است تا نابودی کامل شرک و کفر. به عبارت دقیق‌تر، حضرت هنگام ظهور ابتدا مردم را دعوت به دین و امامت می‌کند و اگر کسی مخالفت کرد و خواست به راه شرک و ر ادامه دهد، حضرت با وی مقابله می‌کند. این روش بر گرفته از قرآن است: «وَ قاتِلُوهُمْ حَتَّى لا تَکُونَ فِتْنَهٌ وَ یَکُونَ الدِّینُ لِلَّهِ»(بقره، ۱۹۳).
برنامه حضرت در بخش دوم نیز، بر اساس عمل به کتاب خدا و سنت پیابر است. پیامبر فرمود: «سیره و سنت او سنت من است. مردم را بر دین و آیین من به پا خواهد داشت و آنان را به کتاب پروردگارم دعوت می‌کند».(کمال الدین، ج ۲، ب39، ح6).

پرسش: در در مورد غیبت ، ظهور ، انتظار ، آینده جهان توضیح دهید ؟

پاسخ: فلسفه ظهور: برای فلسفه ظهور، ادله مختلفی می‌توان بیان کرد؛ از جمله:
در فطرت انسان‌ها، حق طلبی و عدالت خواهی نهفته و در درون جان و خمیر‌مایه آنان رشد و تعالی، مهر ورزی و نیک خواهی، آسایش و آرامش همگانی، بیزاری از ظلم و فریب کاری، نفرت از تباهی و آلودگی نهادینه شده است. انسان‌ها واقعاً زیبایی و رفاه را برای همه خواسته و از مشکلات و کاستی‌های دیگران رنج می‌برند و لذا در مواقع بروز بلاها به یاری یکدیگر برمی‌خیزند. طبیعی است انسانی که دارای حیات اجتماعی است، زمانی می‌تواند به امیال فطری خود پاسخ دهد که جامعه، تحت مدیریت صحیح قرار گیرد. آدمی وقتی می‌بیند مکتب‌های دست ساز بشر و حاکمیت انسان‌های بریده از خدا، نه تنها نتوانسته محیط مطلوب را فراهم آورد؛ بلکه با فراوانی ظلم و فساد، درد‌های بیشماری را بر او تحمیل کرده است؛ از درون جان آرزو می‌کند که روزی مردیآسمانی، عالم به نیاز‌ها و توانا بر رفع آنها بیاید و در سایه سار حکومتش، حقیقت زیبای خویش را جلوه‌گر سازد. بنابراین ظهور امام مهدی(ع) امری است که فطرت آن را می‌طلبد و خداوند در پاسخ به این نیاز فطری، ظهور منجی را نوید داده است.
اگر از راه عقل بخواهیم به این مطلب بنگریم، می‌توانیم بگوییم: یکی از صفات زیبایی الهی، لطف است. هر کجا فیض الهی امکان داشته باشد، لطف او می‌طلبد این فیض را برساند و از این رو امامت ـ طبق تعریف شیعه ـ پس از رحلت پیامبر(ص) معنا پیدا می‌کند؛ چرا که وجود امام و رهبری او انسان را به خدا نزدیک‌تر و از معصیت دورتر می‌کند. حال اگر مردم به گونه‌ای آماده شدند که مدیریت و حاکم معصوم را پذیرا گردند تا در سایه حکومت او، به طرف تعالی و قرب الهی حرکت کنند، لطف خدا می‌طلبد که ظهور چنین فردی رقم بخورد.

پرسش: در ظهور امام زمان (عج) چه نشانه هایی قابل رؤیت است ؟

پاسخ: علایم معروف ظهور عبارت است از:
الف. قیام و خروج سفیانی: او انسان پلیدی است که در منطقه خاورمیانه اقدام به لشگر کشی می کند و ظلم فراوانی بر مردم روا می‌دارد.
ب. قیام یمانی: او که مردی دین دار واز اهل یمن است در مقابل سفیانی قیام می‌کند و مردم را به سوی راستی و حضرت مهدی(عج) دعوت می‌کند.
ج. خسف به بیداء: خسف؛ یعنی، فرورفتن در زمین و بیدا نام سرزمینی بین مکه و مدینه است. لشکری از سفیانی که برای جنگ با امام زمان(عج) به طرف مکه حرکت می‌کند، وقتی به این سرزمین می‌رسد به امر خدا زمین شکاف بر می‌دارد و این لشکر به درون زمین فرو می‌روند.
د. ندای آسمانی: قبل از ظهور صدایی در آسمان شنیده می‌شود که مردم را به حق و حضرت مهدی(عج) دعوت می‌کند.
هـ. کشته شدن نفس زکیه: جوانی بی‌گناه چند شب(۱۵ شب) قبل از ظهور در مسجد الحرام کشته می‌شود.
ظهور امام زمان(عج) از شهر مکه و مسجد الحرام خواهد بود.
دوم. امام مهدی(عج) زمانی ظهور می‌کند که شرایط آن فراهم شده باشد؛ یعنی، افرادی باشند که واقعا یار و یاور امام(عج) باشند. او را شناخته و ایمان قوی به او و اهدافش داشته باشند و لحظه ای دست از یاری و حمایت بر ندارند. از طرفی مردم آمادگی پذیرش حضرت را واقعا داشته باشند و خواستار ظهورش شوند… و این زمانی است که مردم در زندگی خود یاد حضرت را زنده کنند و اعمال و رفتار و کردارشان به گونه ای باشد که نشان دهند منتظر ظهورند. وضعیت مردم جهان نیز به گونه‌ای باشد که منتظر ظهور مرد آسمانی باشند.
در بعضی از روایات، به خورشید گرفتگی در نیمه ماه رمضان و ماه گرفتگی در آخر ماه رمضان نیز اشاره شده است.(ارشاد مفید، باب علایم ظهور).

پرسش: روز جمعه چه ویژگیهایی دارد که زمان ظهور امام زمان قرار گرفته است؟

پاسخ: در روایات، برای آن که چرا روز جمعه روز ظهور است دلیل خاصی مطرح نشده است. اما روز جمعه به علت ویژگی‌هایی که دارد می‌تواند به عنوان روز ظهور انتخاب شود:
ـ روز جمعه بهترین روز ایام هفته بوده و روز عید مسلمین است؛
ـ روز جمعه روز رحمت است زیرا عذاب الهی از اهل عذاب(در عالم برزخ) برداشته می‌شود.
ـ روز جمعه روزی است که محبان امام زمان(ع) با خواندن دعای ندبه آمادگی بیشتری برای امر ظهور دارند.

پرسش: ظهور امام زمان در چه زمانی خواهد بود؟

پاسخ: امام مهدی(عج) زمانی ظهور می‌کند که شرایط آن فراهم شده باشد؛ یعنی، افرادی باشند که واقعا یار و یاور امام(عج) باشند. او را شناخته و ایمان قوی به او و اهدافش داشته باشند و لحظه ای دست از یاری و حمایت بر ندارند. از طرفی مردم آمادگی پذیرش حضرت را واقعا داشته باشند و خواستار ظهورش شوند… و این زمانی است که مردم در زندگی خود یاد حضرت را زنده کنند و اعمال و رفتار و کردارشان به گونه ای باشد که نشان دهند منتظر ظهورند. وضعیت مردم جهان نیز به گونه‌ای باشد که منتظر ظهور مرد آسمانی باشند.

پرسش: ظهور حضرت مهدی (عج) چگونه است ؟

پاسخ: با توجه به روایات به صورت خلاصه می‌توان چنین گفت:
وقتی مردم جهان آماده پذیرش حضرت شدند، با دیدن علایم ظهور نگاه‌ها متوجه مکه می‌شود. حضرت مهدی(عج) با اذن و امر خدا همراه با 313نفر از یاران در مسجد الحرام ظاهر می‌شوند و با معرفی خود ظهور را اعلام کرده و مردم را به سوی خدا و پیروی از خود دعوت می‌کند. با اعلام ظهور، یاران دیگر حضرت نیز به طرف مکه حرکت می‌کنند تا اینکه جمعیت یاران به ده هزار نفر می‌رسد و حضرت خروج می‌کند. مکه را به تصرف در می‌آورد و پس از اصلاح امور به طرف مدینه حرکت می‌کند. با تصرف این شهر و اصلاح امور آن به سمت عراق به راه می‌افتد. البته در طول حرکت یاران دیگری نیز به سپاه حضرت افزوده می‌شود. در عراق پس از ارشاد و راهنمایی، به جنگ با معاندان و لشکر ظالم سفیانی می‌پردازد که در نهایت به پیروزی حضرت و کشته شدن سفیانی و سپاه او می‌انجامد. سپس حضرت برای فتح بیت المقدس اقدام می‌کند. نزول حضرت عیسی(ع) و نماز خواندن ایشان پشت سر امام مهدی(ع) باعث می‌شود افراد زیادی از اهل کتاب به اسلام گرایش پیدا کنند و سر انجام با فرستادن یاران به نقاط مختلف عالم و فتح آن ، پیروزی نهایی برای اسلام رقم می‌خورد.

پرسش: فلسفه ظهور امام زمان چیست؟ تجهیزات نظامی حضرت در مقابل دشمنان چگونه خواهد بود؟

پاسخ: برای فلسفه ظهور، ادله مختلفی می‌توان بیان کرد؛ از جمله:
در فطرت انسان‌ها، حق طلبی و عدالت خواهی نهفته و در درون جان و خمیر‌مایه آنان رشد و تعالی، مهر ورزی و نیک خواهی، آسایش و آرامش همگانی، بیزاری از ظلم و فریب کاری، نفرت از تباهی و آلودگی نهادینه شده است. انسان‌ها واقعاً زیبایی و رفاه را برای همه خواسته و از مشکلات و کاستی‌های دیگران رنج می‌برند و لذا در مواقع بروز بلاها به یاری یکدیگر برمی‌خیزند. طبیعی است انسانی که دارای حیات اجتماعی است، زمانی می‌تواند به امیال فطری خود پاسخ دهد که جامعه، تحت مدیریت صحیح قرار گیرد. آدمی وقتی می‌بیند مکتب‌های دست ساز بشر و حاکمیت انسان‌های بریده از خدا، نه تنها نتوانسته محیط مطلوب را فراهم آورد؛ بلکه با فراوانی ظلم و فساد، درد‌های بیشماری را بر او تحمیل کرده است؛ از درون جان آرزو می‌کند که روزی مرد آسمانی، عالم به نیاز‌ها و توانا بر رفع آنها بیاید و در سایه سار حکومتش، حقیقت زیبایی خویش را جلوه‌گر سازد. بنابراین ظهور امام مهدی(ع) امری است که فطرت آن را می‌طلبد و خداوند در پاسخ به این نیاز فطری، ظهور منجی را نوید داده است.
اگر از راه عقل بخواهیم به این مطلب بنگریم، می‌توانیم بگوییم: یکی از صفات زیبایی الهی، لطف است. هر کجا فیض الهی امکان داشته باشد، لطف او می‌طلبد این فیض را برساند و از این رو امامت ـ طبق تعریف شیعه ـ پس از رحلت پیامبر(ص) معنا پیدا می‌کند؛ چرا که وجود امام و راهبری او انسان را به خدا نزدیک‌تر و از معصیت دورتر می‌کند. حال اگر مردم به گونه‌ای آماده شدند که مدیریت و حاکم امام معصوم را پذیرا گردند تا در سایه حکومت او، به طرف تعالی و قرب الهی حرکت کنند، لطف خدا می‌طلبد که ظهور چنین فردی رقم بخورد.
در رابطه با سلاح حضرت اظهار نظر قطعی نمی‌توان کرد. برخی معتقدند: شمشیر حالتی نمادین دارد و بیانگر قیام مسلحانه حضرت است، طبق این نظر سلاحی که حضرت در قیام خود از آن استفاده می‌کند، سلاح متعارف روز است. برخی دیگر بر این باورند که جنگ واقعاً با شمشیر است. اینان برای تبیین چگونگی جنگ، احتمالاتی را مطرح کرده‌اند، برای مثال، عده‌ای سخن از استفاده از معجزه به میان آورده‌اند و برخی دیگر گفته‌اند: بسیاری از سربازان با شنیدن پیام حضرت، دست از جنگ برمی‌دارند و لذا عملا استفاده از بسیاری از ابزار، امکان پذیر خواهد بود، به هر حال آنچه مسلم است، اینکه سلاح حضرت و یارانش به گونه‌ای است که فرد بی گناه کشته نمی‌شود.

پرسش: مراد از ظهور صغری چیست؟

پاسخ: حرکت عمومی کشورها و جوامع به سمت وحدت و هم گرایی و به عبارت دیگر، توجه به تشکیلات بین المللی و اتحادیه‌های منطقه‌ای و فاصله گرفتن از جزء گرایی، ملت‌ها را به این نتیجه رسانده که برای آینده بهتر باید مرز‌ها را به حداقل رساند و جهان را دهکده‌ای کوچک دانست. طبعاً، این پدیده نیاز به یک قانون عمومی و بین المللی را تشدید می‌کند. این رویداد، آمادگی مردم را برای پذیرش یک حاکمیت فراگیر، بیشتر کرده است.
ظهور انقلاب اسلامی که منادی و معرف حقایق اسلام(در حد ممکن) بود، باعث توجه بیشتر جهانیان به اسلام شد و روحیه کفر ستیزی و مبارزه با ظلم در میان ملت‌ها، به ویژه مسلمانان بیشتر شده است؛ به گونه‌ای که اصول‌گرایی اسلامی، یکی از جریاناتی است که منافع غرب را به خطر انداخته است. برخی از علما نیز معتقدند: همان گونه که غیبت دو مرحله‌ای بود و غیبت صغرا برای ایجاد آمادگی مردم برای ورود به غیبت کبرا لازم بود؛ همینطور ظهور نیز ممکن است دو مرحله‌ای باشد و با ظهور صغرا ـ که در انقلاب اسلامی ایران تجلی یافته ـ مردم با حقیقت قیام امام زمان(ع) آشنایی بیشتری پیدا کرده و برای ظهور اصلی و قیام جهانی حضرت آماده می‌شوند.

پرسش: منظور از فرج آل محمد (ص) چیست؟

پاسخ: منظور فرج و ظهور امام زمان(ع) است؛ چرا که با ظهور آن بزرگوار، دین اسلام بر جهان حاکم و عدالت فراگیر می‌شود و سال‌ها تلاش و مجاهدات انبیا ـ به خصوص پیامبر اسلام و اهل بیت(ع) ـ به نتیجه می‌رسد و آن چه را آنان برای تحقق آن زحمت کشیدند، رخ می‌دهد. در واقع، نابودی کفر و حاکمیت دین و آزادی مردم از قید و بند‌ها ـ که خواست و اراده انبیا و اولیا بودـ به وقوع می‌پیوندد. بنابراین ظهور و فرج امام زمان(ع) فرج ائمه و انبیا نیز هست.

پرسش: نشانه های آخرالزمان چیست ؟

پاسخ: جهان در آستانه ظهور را می‌توان چنین تصور کرد:
گروهی از مردم برای کسب منافع بیشتر، به ظلم و ستم رو می‌آورند. اینان برای بدست آوردن امکانات بیشتر از هیچ جنایتی روی گردان نیستند و به استثمار مردم اقدام می‌کنند. در کنار استفاده از ابزار ظلم، فساد را نیز در جامعه رواج می‌دهند. آنان سعی دارند با فریب مردم و کشاندن آنان به ورطه فساد، حاکمیت ظالمانه خود را ادامه دهند، و در این راستا عده‌ای را به دامن فساد می‌کشانند.
در مقابل این گروه، برخی دیگر از مردم که دین را ضامن سعادت و دولت امام مهدی(ع) را شایسته جامعه و منزلت انسان‌ها می‌دانند، ضمن تقویت درونی باور‌های دینی، زمینه‌سازی برای دوران ظهور را سرلوحه برنامه‌های خود قرار می‌دهند و سعی می‌کنند مردم را با امام مهدی(ع) و واقعیت‌های حکومت او آشنا سازند تا آنان آماده پذیرش ظهور شوند.
در آستانه ظهور حرکت این دو گروه به اوج می‌رسد و هر کدام با تلاش فراوان سعی دارند مردم را با خود هم رای کنند. و نتیجه این تقابل خواست عمومی مردم برای ظهور است.

پرسش: هدف ظهور و آرمان حضرت مهدی چیست ؟ تفاوت معجزه با کارهای خارق العاده چیست؟

پاسخ: آنچه برای امام زمان(ع) در زمان ظهور در درجه اول اهمیت دارد عدالت گستری و اجرای صحیح دین است تا مردم به درستی عبادت و عبودیت خداوند را انجام دهند(نور/۵۵) و در سایه تحقق دین و اجرای عدالت، انسان‌ها به صورت عموم به رشد و کمال برسند. البته در سایه این حکومت عدل گستر، برکات مادی نیز برای انسان خواهد بود(مانند اقتصاد سالم، رفاه عمومی، بهداشت و سلامت همگانی).
اما فرق ائمه(ع) با مرتاضان: مرتاضان اولاً قدرتی که به دست آورده اند، از راه‌ ریاضت‌های غیر صحیح و غیر الهی است. ثانیا قدرت آنان محدود است. ثالثا رضایت و مصلحت الهی مورد نظر آنان نیست. در حالی که ائمه(ع) بر اساس قدرت و اذن خدا عنایت‌هایی را می‌کنند و در این کمک‌ها رضایت الهی و مصلحت او را مد نظر قرار می‌دهند. آنان این قدرت را از جانب خدا در اختیار دارند و در راستای رضای او حرکت می‌کنند.(برای آگاهی بیشتر به بحث نبوت و فرق معجزه با کار‌های مرتاضان مراجعه کنید)

پرسش: وضعیت ایرانِ قبل از ظهور و نقش آن در ظهور حضرت چیست؟

پاسخ: با توجه به روایات می‌توان شرایط ایران را تا حدودی این گونه ترسیم کرد: “دانش و معارف دین اسلام و مکتب تشیع، از ایران و قم، به جهانیان صادر می‌شود. لذا موقعیت علمی ایران ممتاز است و اصلی ترین مرکز دین اهل بیت(ع) خواهد بود. در روایتی از وجود مقدس امام صادق(ع) نقل شده است: “به زودی، کوفه، از مؤمنان خالی می‌گردد و دانش مانند ماری که در سوراخش پنهان می‌شود، از آن شهر رخت برمی‌بندد؛ سپس علم ظاهر می‌شود در شهری به نام قم؛ آن شهر معدن علم و فضل می‌گردد(و از آنجا به سایر شهر‌ها پخش می‌شود) به گونه‌ای که باقی نمی‌ماند در زمین جاهلی نسبت به دین، حتی زنان در خانه‌ها. این قضیه نزدیک ظهور قائم(ع) واقع می‌شود … علم، از قم به سایر شهر‌ها در شرق و غرب پخش می‌شود و حجت بر جهانیان تمام می‌شود به گونه‌ای که در تمام زمین، فردی پیدا نمی‌شود که دین و علم به او نرسیده باشد. بعد از آن قائم، قیام می‌کند و سبب انتقام خدا و غضب او بر بندگان(ظالم و معاند) می‌شود؛ زیرا، خداوند انتقام (و عذاب) بر بندگان روا نمی‌دارد، مگر وقتی که حجت را انکار کنند”(بحار الانوار، ج 57و60، ص213).
خیزش و جنبشی بزرگ برای دعوت مردم به طرف دین، در ایران روی می‌دهد. از امام کاظم(ع) نقل شده است: “مردی از اهل قم، مردم را به سوی حق دعوت می‌کند. گروهی، دور او اجتماع می‌کنند که مانند پاره‌های آهن‌اند و باد‌های تند(حوادث) نمی‌تواند آنها را از جای برکند. از جنگ خسته نمی‌شوند و کناره‌گیری نمی‌کنند و بر خدا توکل می‌کنند. سر انجام، پیروزی برای متقین و پرهیزکاران است”.(بحار، ج60، ص216، ح37).
گویا این حرکت، همان حرکتی است که از امام باقر نقل شده است: “گویا می‌بینم گروهی از مشرق زمین خروج می‌کنند و طالب حق هستند، اما به آنان پاسخ داده نمی‌شود. مجدداً برخواسته‌ی خود تاکید می‌کنند ولی جواب نمی‌شنوند. پس چون چنین دیدند، شمشیر‌ها را به دوش می‌کشند، در مقابل دشمن می‌ایستند تا حق به آنها داده می‌شود، اما این بار قبول نمی‌کنند بلکه قیام می‌کنند و نمی‌دهند آن را (پرچم قیام را) مگر به صاحب شما(اما زمان(ع))”.(بحار الانوار، ج52، ص243، ح116).
خروج سید حسنی و خراسانی را که در روایات به آنها اشاره شده، می‌توان در این باره دانست. بنابراین، موقعیت اجتماعی آن روز ایران حرکت به سوی حق طلبی و دعوت به آمادگی برای ظهور است.
در بستر این جامعه نیز یاران حضرت شکل می‌گیرند. در حدیثی از امام صادق(ع) نقل شده است: “قم را قم نامیدند، چون اهل او، اجتماع می‌کنند با قائم آل محمد(ص) و با او قیام می‌کنند و او را یاری می‌کنند”.(بحار الانوار، ج 57و ۶۰، ص216، ح38).
در روایاتی که به نام یاران و شهر‌ها اشاره دارد، شهر‌های متعددی از ایران ذکر شده است. خلاصه آن که ایران، مرکز صدور دین و معارف اهل بیت است و زمینه‌سازی برای ظهور می‌کند.
در برخی از روایات اهل بیت(ع) به حضور فعال عجم در سپاه و ارتش مخصوص امام مهدی(ع) اشاره شده است. البته مقصود از عجم ملت‌های غیر عرب است، ولی به احتمال زیاد بیشترین مصداق آن در عصر ظهور، ایرانیان خواهند بود به ویژه که مرکز ثقل شیعه در ایران است.
مجموعه روایات وارده در مورد ایرانیان نشان می‌دهد که این گروه زمینه‌سازان حکومت حضرت مهدی(ع) در جهان هستند و بیشترین تأثیر را در روند استقرار حکومت آن خورشید عالم‌تاب دارند و در حقیقت حضرت مهدی(ع) به همراه یاران از جمله ایرانیان با دشمنان به مبارزه برمی‌خیزد.