عصر انتظار
مجله امان شماره ۱۷ .:::. مقالات
فرصت‌ها را غنیمت شمار
ای عزیز! مطالعه کننده این اوراق! عبرت کن از حال این نویسنده که اکنون در زیر خاک … است و …؛ تو ملتفت خود باش که نیز روزی مثل مایی و خودت نمی‌دانی آن چه روز است؛ شاید الان که مشغول قرائتی؛ باشد، اگر تعللی کنی، فرصت از دست می‌رود.
ای برادر من! این امور را تعویق نینداز که تعویق انداختنی نیست. چقدر آدم‌های صحیح و سالم، با موت ناگهانی از این دنیا رفتند و ندانیم عاقبت آن‌ها چیست! پس فرصت را از دست مده و یک دم را غنیمت شمار که کار خیلی اهمیت دارد و سفر خیلی خطرناک است. دستت از این عالم که مزرعه آخرت است، اگر کوتاه شد، دیگر کار گذشته است و اصلاح مفاسد نفس را نتوانی کرد؛ جز حسرت و حیرت و عذاب و مذلت نتیجه نبری. اولیای خدا آنی راحت نبودند و از فکر این سفر پر خوف و خطر بیرون نمی‌رفتند.
حالات علی بن الحسین علیه السلام امام معصوم حیرت‌انگیز است. ناله‌های امیر المؤمنین علیه السلام ولی مطلق، بهت‌آور است. چه شده است که ما اینطور غافلیم؟ کی به ما اطمینان داده جز شیطان که کارهای ما را از امروز به فردا می‌اندازد. می‌خواهد اصحاب و انصار خود را زیاد کند و ما را با خلق خود و در زمره خود و اتباع خود محشور کند. همیشه آن ملعون امور آخرت را در نظر ما سهل و آسان جلوه دهد و ما را با وعده رحمت خدا و شفاعت شافعین، از یاد خدا و اطاعت او غافل کند. ولی افسوس که این اشتهای کاذب است و از دام‌های مکر و حیله آن ملعون است. رحمت خدا الان به تو احاطه کرده: رحمت صحت و سلامت و حیات و امنیت و هدایت و عقل و فرصت و راهنمایی اصلاح نفس. در هزاران رحمت گوناگون حق تعالی غوطه‌وری و استفاده از آن نمی‌کنی و اطاعت شیطان می‌کنی. اگر از این رحمت‌ها در این عالم استفاده نکنی بدان که در آن عالم نیز بی بهره هستی از رحمت‌های بی‌تناهی حق و از شفاعت شفیعان نیز محروم مانی. جلوه شفاعت شافعان در این عالم، هدایت آن‌ها است و در آن عالم، باطن هدایت، شفاعت است. تو از هدایت اگر بی بهره شدی، از شفاعت بی بهره‌ای و به هر قدر هدایت شدی، شفاعت شوی.
شفاعت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم مثل رحمت حق، مطلق است. محل قابل باید از او استفاده کند.
اگر خدای نخواسته شیطان با این وسایل، ایمان را از چنگ تو ربود، دیگر قابلیت رحمت و شفاعت نخواهی داشت. بلی، رحمت حق سرشار است در دو دنیا؛ تو اگر طالب رحمتی، چرا از این رحمت‌های پیاپی که در این عالم مرحمت فرموده و بذر رحمت‌های عوالم دیگر است برخوردار نمی‌شوی. این همه انبیا و اولیا خدا تو را دعوت کردند. به خوان نعمت و مهمان خانه الهی، نپذیرفتنی، و با یک وسوسه خناس و القای شیطانی همه را کنار گذاشتی. محکمات کتاب خدا و متواترات احادیث انبیا و اولیا و ضروریات عقول عقلا و براهین قطعیه حکما را فدای خطرات شیطانی و هواهای نفسانی کردی. ای وای به حال من و تو از این غفلت و کوری و کری و جهالت.[۱]
ادامه دارد
[۱] . چهل حدیث، حضرت امام خمینی رحمه الله علیه، ص150 و ۱۵۱.
