خاطرات راهیان نور/طلائیه

این تقریبا معروف است که می گویند طلائیه عجب طلائیه . خورشیدی یا ستاره هایی که کنار آّب های طلائیه بودند مرا به یاد این قضیه می انداختند که ، می گویند غواصان ایرانی وقتی که وارد آب می شدند با این ستاره های آهنی داخل آب مواجه می شدند و این میله ها به بدنشان فرو می رفت و هیچ کاری از دستشان برنمی آمد و بدترین جان دادن هم جان دادن داخل آب است و هیچ چیزی وجود نداشت که هنگام جان دادن با دستشان آن را بگیرند فقط آب بود و آّب را هم نمی شد گرفت…