عصر انتظار
مجله امان شماره ۱۶ .:::. مقالات
دکتر علی اصغر رضوانی
نویسنده و استاد مباحث مهدویت
تاکنون با توجه به روایات، ۳۴ توصیه و پیام مطرح شد و اینک ادامه:
۳۵. عدالت در تقسیم بودجه
وظیفه دولت اسلامى است که بودجه کشور را بدون تبعیض بین تمام استان ها و نقاط کشور و بین افراد گوناگون تقسیم نماید. همانگونه که حضرت مهدى عجل الله تعالی فرجه الشریف چنین خواهد کرد.
در حدیثى آمده است: «فیبعث الله عزوجل عند ذلک مهدینا… ارحمهم بالرعیه و اعدلهم بالسویّه».۱ «خداى عزوجل در آن هنگام مهدى ما را مى فرستند… او که از همه بیشتر به رعیت خود رحیم بوده و از همه بیشتر به طور مساوات عدالت را اجرا مى کند».
و در حدیثى دیگر آمده است: «اذا قام قائم اهل البیت قسّم بالسویّه و عدل فى الرعیه…»؛ «چون قائم اهل بیت قیام کند به طور مساوى بودجه را تقسیم کرده و در بین مردم به عدالت رفتار خواهد نمود…».
۳۶ . ایجاد اشتغال
دولت مردان وظیفه دارند تا براى مردم شغل فراهم ساخته و آنان را به کار و کسب مشغول سازند تا از این راه زندگى آبرومندانه اى را براى خود فراهم نمایند.
در حدیثى از امیرمؤمنان حضرت على علیه السلام درباره حضرت مهدى علیه السلام چنین آمده است: «… یظهر صاحب الرایه … یمهّد الأرض …»؛۲ «… صاحب پرچم ـ مهدى علیه السلام ـ ظهور مى کند … و زمین را )براى کار کردن بر روى آن( آماده مى سازد …».
۳۷. خدمت بى منّت
مسئولان و دولت مردان در نظام اسلامى نباید در خدمتگذارى به مردم بر آنان منّت گذارند.
درباره حضرت مهدى علیه السلام از پیامبر صلی الله علیه و آله نقل شده که فرمود: «یکون عند انقطاع من الزمان و ظهور الفتن رجل یقال له المهدى، عطاؤه هنیئا»؛۳ «هنگام گذشتِ بخشى از زمان و ظهور فتنه ها مردى خواهد آمد که به او مهدى مى گویند، عطاهاى او گواراست.»
گوارا بودن عطاى حضرت مهدى علیه السلام ممکن است کنایه از بى منت بودن آن باشد زیرا که اگر کسى چیزى را با منت به شخصى دهد براى او گوارا نخواهد بود.
۳۸. برخورد قاطعانه
دولت مردان در نظام اسلامى وظیفه دارند تا در مقابل منحرفان سرسختانه ایستاده و از سرزنش و ملامت دیگران نهراسند و تنها به فکر انجام وظیفه باشند.
حضرت مهدى علیه السلام با مخالفان و معاندان، در عصر غیبت و حتى با نزدیک ترین افراد به خود، مقابله کرد، و شاهد این موضوع کنار زدن عمویش از نماز خواندن بر بدن پدر بزرگوارش مى باشد.
ابوالادیان مى گوید: «هنگامى که به خانه حضرت رسیدم مشاهده کردم که پیکر حسن بن على علیهما السلام کفن پیچ است. جعفر جلو آمد تا بر جنازه برادرش نماز بگذارد، همین که خواست تکبیر نماز بگوید، کودکى گندم گون، با موهاى مجعد و دندان‌هایى باز از پشت پرده بیرون آمد و رداى جعفر بن على را کشید و فرمود: «تاخّر یا عمّ، فأنا احقّ بالصلاه على ابى»؛ «کنار برو اى عمو، زیرا من سزاوارترم که بر پدرم نماز بخوانم.»، جعفر در حالى که رنگ صورتش تغییر کرده بود کنار رفت. این کودک جلو آمد و بر جنازه امام حسن عسکرى علیه السلام نماز گزارد، و جنازه پدرش به خاک سپرده شد. آنگاه فرمود: «یا بصرى! هات جوابات الکتب التى معک»؛ «اى بصرى! جواب نامه هایى که با توست را به من بده.» من هم آن ها را به حضرت دادم.۴
۳۹. نژادپرستى ممنوع
دولت مردان وظیفه دارند که معیار انتخاب افراد را براى خدمت گذارى به مردم، نجابت و خیرخواهى قرار دهند و از نژادپرستى و قوم و خویش بازى در انتخاب افراد بپرهیزند همان گونه که درباره حکومت حضرت مهدى علیه السلام نقل شده که اصحاب و کارگزاران حضرت از ملّیت هاى مختلف اند.
شیخ طوسى به سندش از امام باقر علیه السلام نقل کرده که فرمود: «یبایع القائم بین الرکن و المقام ثلاثمائه و نیف، عدّه اهل بدر، فیهم من النجباء من اهل مصر و الأبدال من اهل الشام، و الأخیار من اهل العراق، فیقیم ما شاء الله ان یقیم»؛۵ «بین رکن و مقام سیصد و اندى به عدد اهل بدر با قائم بیعت خواهند کرد، در میان آن ها نجیبانى از اهل مصر و ابدالى از اهل شام و اخیارى از اهل عراق وجود دارد، آنگاه دین را تا مقدار زمانى که خداوند بخواهد بر پا خواهد داشت.»
۴۰. مقابله با خائنان
مسئولان باید با خائنان به بیت المال مبارزه کنند، همان گونه که حضرت مهدى علیه السلام در سطح گسترده دست به چنین اقدامى خواهد زد.
از امام على صلی الله علیه و آله نقل شده که فرمود: «… و لیطهرنّ الارض من کلّ غاش»؛۶ «… هر آینه زمین را از هر حیله گر و خائنى پاک خواهد کرد.»
۴۱. ساده زیستى
مسئولان و دولت مردان نظام اسلامى باید ساده زیست بوده و رعایت حال مستضعفان جامعه را بنمایند همان گونه که حضرت مهدى علیه السلام ـ اگر چه جهان را فتح مى کند و تمام امکانات جهان به دست او مى رسد ـ خود ساده زیست است.
از حضرت امام صادق علیه السلام نقل شده که فرمود: «فوالله ما لباسه الاّ الغلیظ و لا طعامه الاّ الجشب»؛۷ «به خدا سوگند! که لباس حضرت غلیظ و غذایش خشک است.»
ادامه دارد
پی نوشت
۱. بحارالانوار، ج ۳۶، ص ۳۰۷، باب ۴۱ .
۲. منتخب الأثر، ص ۲۱۰.
۳. بحارالأنوار، ج ۵۱، ص 82و92.
۴. کمال الدین، ص ۴۷۵؛ بحارالأنوار، ج ۵۲، ص ۶۷، ح ۵۳.
۵. بحارالأنوار، ج ۵۲، ص ۳۳۴.
۶. بحارالأنوار، ج ۵۱، ص ۱۲۰.
۷. الغیبه، نعمانى، ص ۲۳۹.
