عصر انتظار
از سال ۷۰ با شهید غلامى آشنا شدم. جوانى بود جسور، پرکار و مقاوم. آن زمان مسئول گروه تفحص لشکر ۱۴ امام حسین(علیه السلام) بود. او را از اواخر سال ۷۰ در گروه تفحص دیدم. آن زمان در خصوص کار در محور عملیاتى والفجر ۲، سئوالاتى داشت و مى گفت: «بچه ها دو ماه رفته اند و کار کرده اند ولى فقط ده شهید بیشتر پیدا نکرده اند. احتمال دارد شهدا را جابجا کرده باشند».
گفتم: «غیر ممکن است که پیکر شهدا جابجا شده باشد، چون آن منطقه کوهستانى است. خودم در آن عملیات بودم، بعد از عملیات، یک هفته بچه هاى لشکر تلاش مى کردند تا پیکر شهدا را از منطقه خارج کنند. تا حدودى هم موفق شدند، اما یکى از شب ها به علت هوشیار شدن دشمن و درگیرى، حدود ده نفر از بچه هاى تعاون لشکر در حین انتقال شهدا، در همان منطقه به شهادت رسیدند و پیکر خودشان هم همانجا ماند».
مکان دقیق بجا ماندن حود ۲۰۰ شهید لشکر امام حسین(علیه السلام) را براى وى روى کالک نقشه مشخص کردم و گفتم: «برادر غلامى، اگر مى خواهید پیکر شهدا را بیاورید، اول باید به خدا توکل کنید و سپس پشتکار داشته باشید».
به هر حال بعد از مدتى او را دیدم و پرسیدم که در منطقه والفجر ۲ چکار کردند، او گفت: «بعد از تلاش زیاد موفق شدیم بیش از یکصد شهید را داخل محور پیدا کنیم».
بعد از سال ۷۲ حضور شهید غلامى در منطقه خیلى بیشتر بود. یکى از محورهایى که آنها در آنجا حضورى فعال داشتند، محور شرهانى در شمال فکه بود. سال ۷۳ در حین عملیات جستجوى پیکر مطهر شهداع بر اثر انفجار مین والمرى خودش و چند تن از نیروهایش مجروح شدند. البته جراحاتش زیاد عمقى نبودند، او کوشش زیادى داشت تا شهداى لشکر ۱۴ امام حسین(علیه السلام) را در مناطق عملیاتى محرم و والفجر یک پیدا کند.
غلامى از جانبازان پر افتخار جنگ بود و با وجودى که ۵۵% جانبازى داشت و ریه اش بر اثر استنشاق گازهاى شیمیایئى دشمن در عملیات، از کار افتاده بود، ولى با عشق به شهدا، و به بهترین نحو مأموریت تفحص را انجام مى داد.
اوائل سال ۷۶ بود که به علت درصد بالاى از کار افتادگى ریه، در بعضى مواقع دچار شوک مى شد و اگر به موقع وى را به بیمارستان نمى رساندند مشکل آفرین مى شد. به احتمال زیاد به شهادت مى رسید. چنانکه یک بار این حادثه دو ماه قبل از شهادتش رخ داد که با تلاش بچه هاى منطقه نجات پیدا کرد.
علیرضا غلامى
